Delft is een stad met een rijke geschiedenis, maar die geschiedenis wordt in de openbare ruimte niet volledig verteld. Standbeelden en monumenten eren voornamelijk mannen, terwijl de rol van vrouwen grotendeels onderbelicht blijft. Met deze petitie vragen wij aandacht voor een bijzondere historische figuur die nauw verbonden is met het ontstaan van Delft: Rikarde van Holland. Rikarde van Holland leefde in de 13e eeuw en wordt door historici vaak beschouwd als de stichteres van Delft. In 1246 verleende Willem II van Holland stadsrechten aan Delft een beslissend moment in de ontwikkeling van de stad. Volgens historische bronnen vond dit plaats in het huis van Rikarde in Delft, wat haar centrale positie in het gebied onderstreept. Rikarde beheerde grafelijke bezittingen in en rond Delft en droeg vanuit die rol bij aan de ontwikkeling van het gebied. Zij stond daarmee aan de basis van de omstandigheden waarin Delft kon uitgroeien tot een stad. Daarnaast speelde zij een rol in het sociale en religieuze leven: zo stichtte zij in 1251 het klooster Koningsveld en was zij waarschijnlijk betrokken bij de oprichting van een vroeg gasthuis in Delft. Hoewel haar leven niet volledig is gedocumenteerd  zoals bij veel vrouwen uit de middeleeuwen  laten de beschikbare bronnen zien dat zij een betekenisvolle rol heeft gespeeld in de vroege geschiedenis van Delft. Toch is Rikarde vandaag vrijwel onzichtbaar in het straatbeeld van de stad. Dat is een gemiste kans. Een standbeeld voor Rikarde van Holland zou: - Erkenning geven aan een vrouw die verbonden is met het ontstaan van Delft   - Het historische verhaal van de stad completer en evenwichtiger maken   - Bijdragen aan meer zichtbaarheid van vrouwen in de openbare ruimte   - Bewustwording creëren over de rol van vrouwen in de geschiedenis   Dit initiatief staat ook symbool voor iets groters: de noodzaak om meer vrouwen een zichtbare plek te geven in onze steden. Wie wij herdenken in standbeelden, bepaalt hoe wij naar onze geschiedenis kijken.

Dit is belangrijk omdat kleine, herkenbare keuzes het verschil maken in de overgang naar een duurzamer voedselsysteem. Het vegetarische saucijzenbroodje was voor veel mensen een eenvoudige en lekkere manier om minder vlees te eten, zonder iets in te leveren op smaak of gemak. Door je aan te sluiten bij deze campagne laat je zien dat er brede steun is voor toegankelijke vegetarische opties bij een geliefd merk als HEMA. Samen geven we het signaal af dat duurzaamheid niet ingewikkeld hoeft te zijn, maar juist zit in alledaagse producten die voor iedereen beschikbaar zijn. Hoe meer mensen meedoen, hoe duidelijker het wordt dat deze keuze ertoe doet.

Dit onderwerp is belangrijk omdat roken, ondanks alle campagnes en waarschuwingen, nog steeds één van de grootste oorzaken is van vermijdbare ziekten en sterfte. In Nederland overlijden jaarlijks duizenden mensen aan de gevolgen van roken. Tegelijkertijd zien we dat jongeren nog steeds beginnen — en social media speelt daarin een grotere rol dan we soms willen toegeven. Wat het extra zorgwekkend maakt, is hoe subtiel die beïnvloeding werkt. Het is geen reclame zoals vroeger. Je ziet geen slogan of waarschuwing, maar een influencer die je volgt en bewondert, die een sigaret rookt in een post die duizenden likes krijgt. Dat voelt niet als reclame — maar het effect is er wel. Bekende artiesten en influencers zoals S10, Lil Kleine en Joost Klein hebben een groot bereik onder jongeren. Wanneer zij roken laten zien, wordt het — bewust of onbewust — genormaliseerd. Voor volwassenen is dat een eigen keuze, maar jongeren zijn nog volop in ontwikkeling en gevoeliger voor dit soort voorbeelden. Voor mij is dit niet alleen een algemeen probleem, maar ook persoonlijk. Ik ben zelf begonnen met roken, mede doordat het overal om mij heen als normaal en zelfs aantrekkelijk werd neergezet — op social media, in series en door mensen waar ik naar opkeek. Dat besef kwam pas later. Op het moment zelf denk je daar niet over na. En dat is precies het probleem: jongeren zien de gevolgen niet meteen, maar nemen wel het gedrag over. We investeren als samenleving veel in het ontmoedigen van roken: • met campagnes • met waarschuwingen op verpakkingen • met regels rondom reclame Maar als we tegelijkertijd toestaan dat roken online weer “cool” wordt gemaakt, werken we die inspanningen tegen. Dit is belangrijk omdat: • jongeren beschermd moeten worden tegen schadelijke beïnvloeding • we niet willen dat een nieuwe generatie opnieuw massaal begint met roken • influencers een verantwoordelijkheid hebben bij het bereiken van een jong publiek Je hoeft niet tegen roken te zijn om dit probleem te zien. Het gaat erom dat jongeren een eerlijke kans krijgen om keuzes te maken, zonder dat ze onbewust worden beïnvloed door mensen waar ze naar opkijken. Daarom is het belangrijk om je aan te sluiten bij deze campagne. Niet om iets af te pakken, maar om iets te beschermen: de gezondheid en toekomst van jongeren.

1.      Onnodig dierenleed: in Nederland worden jaarlijks nog steeds honderdduizenden dierproeven uitgevoerd. Ze ondergaan pijnlijke experimenten en leveren niet altijd betrouwbare resultaten voor de mens.  2.      Politieke belofte nakomen: eerder werd besloten overheidsgeld voor dierproeven, vooral op apen, af te bouwen en in proefdiervrije innovaties te investeren. 3.      Betere wetenschap mogelijk: moderne alternatieven, zoals organ-on-a-chip en gekweekte menselijke weefsels, zijn sneller, betrouwbaarder en direct relevant voor de mens.

Waarom dit verzoek? Het ‘omzien naar elkaar’ en ‘bestaanszekerheid’ dreigt in het gedrang te komen. Mensen komen flink in de financiële problemen, direct leidend tot verlies van hun (soms aangepaste) woning, sociale- en/of mantelzorg netwerk. Deze plannen zullen zonder uitzondering een forse aanslag vormen op hun toch al verminderde kwaliteit van leven. Dit alles bovenop het feit dat leven met beperkingen ten gevolge van ernstige ziekte al genoeg uitdagingen, problemen en zorgen oplevert.  Bovendien is zelfs een ‘hoge’ arbeidsongeschiktheidsuitkering geen riant inkomen meer. Vanwege nadelige belastingen (verlies van recht op kortingen en toeslagen) is het inkomen veelal net voldoende voor de basisbehoeften. De voorgenomen bezuinigingen zet mensen letterlijk op straat! Waarom moet het kabinet afzien van deze bezuinigingen? Mensen met een IVA-uitkering is al heel veel afgenomen: gezondheid, baan, sociale contacten. Bezuinigen op het inkomen van zieken die écht nooit meer kunnen werken, is moreel onjuist. Daarnaast werd de verlaging van deze uitkeringen met 20% op deze manier in geen enkel verkiezingsprogramma genoemd; enkel een ‘activerender stelsel’. Ook hadden de mensen met een huidige IVA-uitkering deze bezuinigingen op geen enkele manier kunnen voorzien. (Extra) verzekeren tegen arbeidsongeschiktheid kan niet meer als iemand al eenmaal ziek en/of arbeidsongeschikt is. De oproep aan het kabinet, minister Vijlbrief: volg uw moreel kompas en kies voor betrouwbaarheid en rechtvaardigheid.

Je tekent niet alleen voor Aziatische Nederlanders. Je tekent voor het antwoord op de vraag: wat voor samenleving willen we zijn? • Racisme dat wordt weggewuifd, groeit. Vandaag zijn het “grappen” over Aziaten. Morgen zijn het eieren, geweld, uitsluiting. Normalisering begint niet op straat, die begint in de media, in de klas, op het podium en in wat wij onze kinderen leren. Wie nu wegkijkt, laat zien dat racisme acceptabel is zolang het “ons” niet raakt. • Selectieve verontwaardiging is geen rechtvaardigheid. Als we niet alle vormen van racisme serieus nemen, beschermen we uiteindelijk niemand. • Media maken de norm. Wat de NPO, kranten en omroepen herhalen, wordt normaal. Zolang Aziatische Nederlanders op tv en radio vooral voorkomen als stereotype, karikatuur of punchline, leren kinderen en volwassenen: over hen mag je lachen, zij horen er niet echt bij. Representatie is geen luxe — het is een voorwaarde voor gelijkwaardigheid. • Zwijgen is meedoen. De modelminderheidsmythe doet denken: “Jullie redden je wel, dus het valt wel mee.” Maar een samenleving die wacht tot een groep “luid genoeg” klaagt voordat ze bescherming biedt, faalt. Het is niet aan degenen die worden geraakt om telkens opnieuw te bewijzen dat racisme pijn doet. Het is aan ons allemaal om te zeggen: tot hier en niet verder. • Het gaat om de volgende generatie. Er zijn kinderen die vandaag op school en straat worden uitgescholden met “Ching chang chong”. Die opgroeien met het idee dat hun gezicht, hun naam, hun afkomst een grap is. Als we nu niets veranderen, leren we hen dat ze zich moeten schikken  of dat ze hun stem moeten verheffen zonder dat iemand luistert. Samen maken we duidelijk: genoeg is genoeg.

Ik woon en werk in Maasland, langs de N468. Net als veel andere bewoners maak ik me zorgen over het gebruik van staalslakken bij het groot onderhoud van deze weg. Voor mij gaat dit niet alleen over een bouwmateriaal, maar over onze gezondheid, onze leefomgeving en de toekomst van onze kinderen. We wonen hier met plezier, werken hard en zorgen voor elkaar. Dan moet je erop kunnen vertrouwen dat de omgeving waarin je leeft veilig is. De berichten over mogelijke risico’s van staalslakken roepen bij mij vragen op. Wat betekent dit voor onze bodem, ons water en de lucht die we inademen? Waarom wordt er gekozen voor een materiaal waar twijfel over bestaat, terwijl er ook veilige alternatieven zijn? Daarom kom ik in actie. Niet alleen voor mezelf, maar voor iedereen die hier woont, werkt en leeft. Ik wil duidelijkheid, veiligheid en verantwoordelijkheid van de overheid. Ik roep de gemeente en provincie op: kies voor gezondheid boven gemak en voorkom risico’s waar we later spijt van krijgen.

Als we kiezen voor solidariteit in plaats van verdeeldheid, voor publieke voorzieningen in plaats van afbraak, dan nemen we de voedingsbodem van extreemrechts weg. Hoop begint lokaal.

1. Weerleg het misleidende "39%-frame" De coalitie rechtvaardigt de afschaffing met de claim dat 39% van de aangiften 'onrechtmatig' zou zijn. In correspondentie stelt de VVD op 26 februari 2026 letterlijk: “"De huidige regeling is complex, kan pas achteraf bij de aangifte inkomstenbelasting worden ingevuld en daarnaast weten we uit de evaluatie dat 39% van het gebruik van de aftrekpost onrechtmatig is. Dit willen we aanpakken."” Dit is de omgekeerde wereld. Zorgkosten kunnen inherent aan het systeem pas na het fiscale jaar worden opgegeven; een arts kan immers pas een attest verstrekken nadat de medische noodzaak feitelijk is vastgesteld en de behandeling of hulpmiddelen zijn voorgeschreven. Dat de overheid de toetsing van deze chronologische werkelijkheid als complex ervaart, is een falen van de uitvoering en niet van de burger.  Een tekortschietende administratieve organisatie mag nooit als vrijbrief dienen om kwetsbare burgers en hun mantelzorgers collectief te belasten voor een proces dat de overheid zelf zo heeft ingericht. 2. De ultieme contradictie De VVD spreekt over hervormingen die noodzakelijk zijn voor het houdbaarheid van de zorg, defensie-investeringen en het opvangen van de vergrijzing. Tegelijkertijd stelt de partij op 3 maart 2026 in dezelfde correspondentie: “"Het belangrijkste blijft dat chronisch zieke Nederlanders er niet onevenredig op achteruit gaan."” De feiten uit de impactanalyse bewijzen echter het tegendeel: een inkomensval van 25,39% (€ 5.231 per jaar) is de definitie van een onevenredige achteruitgang.. Het financieren van collectieve ambities door een disproportionele lastenverzwaring voor burgers met een noodzakelijke zorgbehoefte, schendt de beloofde bestaanszekerheid en leidt onvermijdelijk tot een onhoudbare financiële situatie voor de betreffende huishoudens. 3. Maskeren achter gemiddelden Het kabinet schermt met algemene koopkrachtgroei, maar houdt de afschaffing van de Zorgkostenaftrek buiten de officiële koopkrachtoverzichten. Omdat de fiscale gevolgen voor chronisch zieken niet worden meegewogen in de standaardmodellen, blijft de buitenproportionele achteruitgang vanaf 2028 onzichtbaar in de politieke presentatie. Een gemiddeld positief percentage voor de 'gemiddelde burger' biedt geen enkele bescherming tegen een feitelijke inkomensval die voor de chronische zieken die hoge zorgkosten hebben kan leiden tot een achteruitgang van ruim een kwart van het inkomen." JURIDISCH FUNDAMENT: SCHENDING VAN GRONDRECHTEN Schending van het VN-Verdrag Handicap & de Grondwet Internationale afspraken verplichten de overheid de levensstandaard van mensen met een beperking te beschermen. De huidige plannen leiden echter tot een groeiende ongelijkheid ten opzichte van burgers zonder zorgbehoefte. Het eenzijdig zwaarder belasten van een kwetsbare groep om collectieve tekorten op te vangen, is de definitie van indirecte discriminatie (Artikel 1 Grondwet). Een maatregel die burgers door noodzakelijke zorgkosten onder de armoedegrens drukt, is in strijd met de menselijke waardigheid. *Verificatie van de cijfers: De genoemde bedragen, waaronder de inkomensval van circa 25,39% (€ 5.231), zijn gebaseerd op een representatieve impactanalyse van feitelijke inkomensgegevens. SLOTVERKLARING Het is onaanvaardbaar dat systeemfouten worden afgewenteld op kwetsbare burgers. Wij geloven in een Nederland waar de menselijke maat centraal staat. Uw handtekening is een krachtig signaal voor rechtvaardigheid en waardigheid. Teken voor een menswaardige toekomst. Marcus Plantinga Onderzoeker & Dossierhouder | Bestaanszekerheid & Autonomie  De ondergetekenden stemmen ermee in dat deze steunbetuigingen tevens worden ingezet als basis voor een burgerinitiatief (lokale politieke actie). PRIVACY & GEBRUIK  © 2026 Marcus Plantinga. Dit dossier kost mij veel en brengt de maatschappij hopelijk meer. Gebruik mijn inzichten gerust om het debat te voeden, maar doe dit met bronvermelding en respect voor het auteursrecht. Commercieel hergebruik of AI-scraping is niet toegestaan. Jouw privacy is hier veilig; ik deel geen gegevens met derden.

Als we kiezen voor solidariteit in plaats van verdeeldheid, voor publieke voorzieningen in plaats van afbraak, dan nemen we de voedingsbodem van extreemrechts weg. Hoop begint lokaal.

Als we kiezen voor solidariteit in plaats van verdeeldheid, voor publieke voorzieningen in plaats van afbraak, dan nemen we de voedingsbodem van extreemrechts weg. Hoop begint lokaal.

Als we kiezen voor solidariteit in plaats van verdeeldheid, voor publieke voorzieningen in plaats van afbraak, dan nemen we de voedingsbodem van extreemrechts weg. Hoop begint lokaal.