1.      Onnodig dierenleed: in Nederland worden jaarlijks nog steeds honderdduizenden dierproeven uitgevoerd. Ze ondergaan pijnlijke experimenten en leveren niet altijd betrouwbare resultaten voor de mens.  2.      Politieke belofte nakomen: eerder werd besloten overheidsgeld voor dierproeven, vooral op apen, af te bouwen en in proefdiervrije innovaties te investeren. 3.      Betere wetenschap mogelijk: moderne alternatieven, zoals organ-on-a-chip en gekweekte menselijke weefsels, zijn sneller, betrouwbaarder en direct relevant voor de mens.

Waarom dit verzoek? Het ‘omzien naar elkaar’ en ‘bestaanszekerheid’ dreigt in het gedrang te komen. Mensen komen flink in de financiële problemen, direct leidend tot verlies van hun (soms aangepaste) woning, sociale- en/of mantelzorg netwerk. Deze plannen zullen zonder uitzondering een forse aanslag vormen op hun toch al verminderde kwaliteit van leven. Dit alles bovenop het feit dat leven met beperkingen ten gevolge van ernstige ziekte al genoeg uitdagingen, problemen en zorgen oplevert.  Bovendien is zelfs een ‘hoge’ arbeidsongeschiktheidsuitkering geen riant inkomen meer. Vanwege nadelige belastingen (verlies van recht op kortingen en toeslagen) is het inkomen veelal net voldoende voor de basisbehoeften. De voorgenomen bezuinigingen zet mensen letterlijk op straat! Waarom moet het kabinet afzien van deze bezuinigingen? Mensen met een IVA-uitkering is al heel veel afgenomen: gezondheid, baan, sociale contacten. Bezuinigen op het inkomen van zieken die écht nooit meer kunnen werken, is moreel onjuist. Daarnaast werd de verlaging van deze uitkeringen met 20% op deze manier in geen enkel verkiezingsprogramma genoemd; enkel een ‘activerender stelsel’. Ook hadden de mensen met een huidige IVA-uitkering deze bezuinigingen op geen enkele manier kunnen voorzien. (Extra) verzekeren tegen arbeidsongeschiktheid kan niet meer als iemand al eenmaal ziek en/of arbeidsongeschikt is. De oproep aan het kabinet, minister Vijlbrief: volg uw moreel kompas en kies voor betrouwbaarheid en rechtvaardigheid.

Je tekent niet alleen voor Aziatische Nederlanders. Je tekent voor het antwoord op de vraag: wat voor samenleving willen we zijn? • Racisme dat wordt weggewuifd, groeit. Vandaag zijn het “grappen” over Aziaten. Morgen zijn het eieren, geweld, uitsluiting. Normalisering begint niet op straat, die begint in de media, in de klas, op het podium en in wat wij onze kinderen leren. Wie nu wegkijkt, laat zien dat racisme acceptabel is zolang het “ons” niet raakt. • Selectieve verontwaardiging is geen rechtvaardigheid. Als we niet alle vormen van racisme serieus nemen, beschermen we uiteindelijk niemand. • Media maken de norm. Wat de NPO, kranten en omroepen herhalen, wordt normaal. Zolang Aziatische Nederlanders op tv en radio vooral voorkomen als stereotype, karikatuur of punchline, leren kinderen en volwassenen: over hen mag je lachen, zij horen er niet echt bij. Representatie is geen luxe — het is een voorwaarde voor gelijkwaardigheid. • Zwijgen is meedoen. De modelminderheidsmythe doet denken: “Jullie redden je wel, dus het valt wel mee.” Maar een samenleving die wacht tot een groep “luid genoeg” klaagt voordat ze bescherming biedt, faalt. Het is niet aan degenen die worden geraakt om telkens opnieuw te bewijzen dat racisme pijn doet. Het is aan ons allemaal om te zeggen: tot hier en niet verder. • Het gaat om de volgende generatie. Er zijn kinderen die vandaag op school en straat worden uitgescholden met “Ching chang chong”. Die opgroeien met het idee dat hun gezicht, hun naam, hun afkomst een grap is. Als we nu niets veranderen, leren we hen dat ze zich moeten schikken  of dat ze hun stem moeten verheffen zonder dat iemand luistert. Samen maken we duidelijk: genoeg is genoeg.

Ik woon en werk in Maasland, langs de N468. Net als veel andere bewoners maak ik me zorgen over het gebruik van staalslakken bij het groot onderhoud van deze weg. Voor mij gaat dit niet alleen over een bouwmateriaal, maar over onze gezondheid, onze leefomgeving en de toekomst van onze kinderen. We wonen hier met plezier, werken hard en zorgen voor elkaar. Dan moet je erop kunnen vertrouwen dat de omgeving waarin je leeft veilig is. De berichten over mogelijke risico’s van staalslakken roepen bij mij vragen op. Wat betekent dit voor onze bodem, ons water en de lucht die we inademen? Waarom wordt er gekozen voor een materiaal waar twijfel over bestaat, terwijl er ook veilige alternatieven zijn? Daarom kom ik in actie. Niet alleen voor mezelf, maar voor iedereen die hier woont, werkt en leeft. Ik wil duidelijkheid, veiligheid en verantwoordelijkheid van de overheid. Ik roep de gemeente en provincie op: kies voor gezondheid boven gemak en voorkom risico’s waar we later spijt van krijgen.

Als we kiezen voor solidariteit in plaats van verdeeldheid, voor publieke voorzieningen in plaats van afbraak, dan nemen we de voedingsbodem van extreemrechts weg. Hoop begint lokaal.

De menselijke maat als leidraad Dit betreft geen vereenvoudiging van beleid, maar een maatregel met ingrijpende gevolgen voor de bestaanszekerheid van burgers die afhankelijk zijn van zorgvoorzieningen. De huidige koers leidt tot toenemende ongelijkheid en ondermijnt rechtszekerheid. 1. Stop het misleidende frame over de "39%-claim" De coalitie rechtvaardigt de afschaffing met de claim dat 39% van de aangiften 'onrechtmatig' zou zijn. De VVD stelt op 26 februari 2026 letterlijk: “"De huidige regeling is complex, kan pas achteraf bij de aangifte inkomstenbelasting worden ingevuld en daarnaast weten we uit de evaluatie dat 39% van het gebruik van de aftrekpost onrechtmatig is. Dit willen we aanpakken."” Dit is de omgekeerde wereld. Zorgkosten kunnen immers pas worden opgegeven — en artsen kunnen pas een attest schrijven — nadat de kosten daadwerkelijk zijn gemaakt. Dat de overheid de uitvoering van deze toetsing "complex" vindt, is een falen van het systeem en niet van de burger. Administratieve onduidelijkheid mag nooit een vrijbrief zijn om alle getroffenen en mantelzorgers collectief te benadelen voor een probleem dat de overheid zelf heeft gecreëerd. 2. De verborgen sanering van € 330 miljoen De afschaffing van de zorgkostenaftrek van € 680 miljoen wordt slechts gedeeltelijk gecompenseerd via gemeentelijke regelingen, waarvan een aanzienlijk deel reeds is geoormerkt, waardoor voor betrokkenen in de praktijk weinig tot geen effectieve ondersteuning kan overblijven. Het resulterende gat van € 330 miljoen verdwijnt in de algemene middelen. Dit betekent feitelijk een verschuiving van zorgbudget naar de staatskas, ten koste van de meest kwetsbare burgers. 3. Schending van het VN-Verdrag Handicap Internationale afspraken verplichten de overheid om de rechtspositie van mensen met een beperking te beschermen. Een maatregel die kan leiden tot een inkomensval van circa 20% (€ 5.095 per jaar) en mensen onder de armoedegrens drukt. Een menswaardig bestaan mag geen verwaarloosde factor zijn op een begroting. JURIDISCH FUNDAMENT: SCHENDING VAN GRONDRECHTEN Indirecte discriminatie (Artikel 1 Grondwet) Hoewel de afschaffing van de zorgkostenaftrek formeel als een 'algemene fiscale maatregel' wordt gepresenteerd, treft deze in de praktijk een specifieke groep: chronisch zieken en mensen met een beperking. Voor hen zijn deze zorgkosten structureel en onvermijdbaar. Door deze regeling te schrappen, worden deze burgers onevenredig zwaarder getroffen dan anderen. Dit roept de vraag op naar indirecte discriminatie, zoals verboden onder Artikel 1 van de Nederlandse Grondwet. Een beleidswijziging die leidt tot een significante inkomensval voor een kwetsbare groep, terwijl andere groepen worden ontzien, mist een duidelijke en redelijke rechtvaardiging. Strijd met internationale verdragen Deze maatregel raakt niet alleen de financiële positie, maar ook de mogelijkheid tot een menswaardig en zelfstandig leven. Het beleid staat op gespannen voet met het VN-Verdrag Handicap, dat de overheid verplicht om de levensstandaard van mensen met een beperking te beschermen en te verbeteren. Zonder overtuigende rechtvaardiging handelt de overheid hiermee in strijd met fundamentele rechtsbeginselen. 4. De collectieve inkomensval: een verlies van circa 20% aan bestaanszekerheid Voor een burger op het bestaansminimum die gebruikmaakt van de zorgkostenaftrek, leidt dit beleid in de onderzochte casus tot een jaarlijks verlies van ongeveer € 5.095, wat neerkomt op circa 20% van het besteedbaar inkomen." Wanneer deze financiële draagkracht wegvalt, verdwijnt de mogelijkheid om zelfstandig te blijven wonen. Wat resteert is afhankelijkheid van familie of zorginstellingen. 5. De onhoudbare 3,9%-claim De overheid stelt dat burgers er gemiddeld op vooruitgaan (3,9%), maar negeert de stapeling van zorgkosten en het verlies van lokale kwijtscheldingen. Voor de groep die afhankelijk is van de zorgkostenaftrek geldt dat het financiële effect juist negatief kan uitvallen. Hoe groter de zorgbehoefte, hoe groter het risico op financieel nadeel. Een gemiddelde biedt geen bescherming voor individuele gevallen. Casusonderzoek en verificatie De genoemde bedragen en percentages, waaronder de inkomensval van circa 20% (€ 5.095), zijn gebaseerd op een representatieve casus die de structurele gevolgen van dit beleid inzichtelijk maakt. Voor een gedetailleerde inzage in de berekeningen en onderliggende data wordt verwezen naar de officiële website van dit initiatief. De morele grens Het is onaanvaardbaar dat de gevolgen van systeemfouten en uitvoeringsproblemen worden afgewenteld op de meest kwetsbare burgers en hun mantelzorgers. Slotverklaring Wij geloven in een Nederland waar de menselijke maat centraal staat. Uw handtekening is een krachtig signaal voor rechtvaardigheid en waardigheid. Teken voor een menswaardige toekomst. Met strijdbare groet, Marcus Plantinga Onderzoeker & Dossierhouder | Bestaanszekerheid & Autonomie

Als we kiezen voor solidariteit in plaats van verdeeldheid, voor publieke voorzieningen in plaats van afbraak, dan nemen we de voedingsbodem van extreemrechts weg. Hoop begint lokaal.

Als we kiezen voor solidariteit in plaats van verdeeldheid, voor publieke voorzieningen in plaats van afbraak, dan nemen we de voedingsbodem van extreemrechts weg. Hoop begint lokaal.

Als we kiezen voor solidariteit in plaats van verdeeldheid, voor publieke voorzieningen in plaats van afbraak, dan nemen we de voedingsbodem van extreemrechts weg. Hoop begint lokaal.

Als we kiezen voor solidariteit in plaats van verdeeldheid, voor publieke voorzieningen in plaats van afbraak, dan nemen we de voedingsbodem van extreemrechts weg. Hoop begint lokaal.

Toelichting Het Zand is decennia geleden aangelegd als een 80 km/u-weg. De huidige inrichting van de weg past niet meer bij de huidige situatie — en dat maakt het kruispunt met de Hermelijnvlinderdijk en Crouweldijk onveilig. De omgeving is met de bouw van Leidsche Rijn sterk veranderd: waar vroeger landelijk gebied lag, is nu sprake van intensiever lokaal autoverkeer dat Het Zand gebruikt om de wijk te doorkruisen, meer fietsverkeer en meer overstekende voetgangers. Voor automobilisten die vanaf het zuiden over Het Zand rijden, ontstaat bij de kruising met de fietsstraat Hermelijnvlinderdijk en Crouweldijk aan de rechterkant een blinde hoek, waardoor overstekende fietsers op de doorgaande fietsstraat slecht zichtbaar zijn. Daarnaast ligt er direct achter de kruising een zebrapad dat door de complexe situatie gemakkelijk over het hoofd wordt gezien. De bushalte achter het zebrapad vergroot de onoverzichtelijkheid nog verder. Vooral tussen 8.00 en 8.30 uur ’s ochtends, wanneer kinderen lopend en fietsend naar de nabijgelegen basisscholen Arcade Montessorischool en OBS ’t Zand gaan en scholieren richting middelbare scholen fietsen, is de situatie risicovol. Ook in de middag en tijdens de avondspits blijft het telkens afwachten of automobilisten het stopbord volgen en voldoende letten op fietsers en voetgangers. Op de gemeentelijke meldingspagina zijn in de afgelopen jaren meerdere meldingen gedaan door omwonenden en weggebruikers over onveilige situaties, bijna-ongelukken en daadwerkelijke ongelukken. Wij vinden dat deze situatie niet langer verantwoord is. De weg en de kruising moeten worden aangepast aan het huidige gebruik, zodat fietsers, voetgangers, busreizigers en automobilisten zich hier veilig kunnen bewegen. Te denken valt aan maatregelen zoals een 30 km/u (school)zone, verbeterde wegmarkering, een wegversmalling of -verlegging, of de aanleg van drempels. Welke maatregelen het meest geschikt zijn, moet worden bepaald door verkeersspecialisten. Teken deze petitie en roep de nieuw te vormen gemeenteraad na de verkiezingen op om maatregelen te nemen voor een veiliger kruispunt.

1. Dierenlevens redden 🐾 Katten, egels, vogels en andere dieren vallen regelmatig in grachten, vijvers en kanalen. Door hoge en gladde kades kunnen ze vaak niet meer omhoog klimmen. Faunatrappen geven dieren een eenvoudige manier om uit het water te ontsnappen en kunnen zo veel verdrinkingen voorkomen. 2. Kleine maatregel, groot effect Faunatrappen zijn relatief goedkoop en eenvoudig te plaatsen. Met een kleine aanpassing in de openbare ruimte kunnen jaarlijks veel dierenlevens worden gered. 3. Goed voor alle dieren, niet alleen katten De uitstapplaatsen helpen niet alleen katten, maar ook egels, jonge vogels, eendenkuikens en andere kleine dieren die per ongeluk in het water terechtkomen. 4. Samen kunnen we verandering afdwingen Gemeenten reageren sneller wanneer veel inwoners hun stem laten horen. Hoe meer mensen zich aansluiten bij de campagne, hoe groter de kans dat er daadwerkelijk faunatrappen worden geplaatst. 5. Een diervriendelijke en zorgzame leefomgeving 🌱 Door deze maatregel te steunen laten we zien dat we dierenwelzijn belangrijk vinden en zorgen we samen voor een veiligere omgeving voor mens én dier.