1. Feitelijke onjuistheden en desinformatie  De voiceover Orry baseert zijn betoog op beweringen die in strijd zijn met de consensus van internationale organisaties: • De claim van voldoende hulp: In het fragment wordt gemeld dat er "1200 vrachtwagens per week" Gaza binnenkomen. Dit is in flagrante strijd met de rapportages van onder meer de VN, OCHA, WFP, het Rode Kruis en Artsen zonder Grenzen. Deze instanties waarschuwen juist voor een schrijnend tekort en een blokkade die leidt tot acute voedselonzekerheid en hongersnood. Het minimaliseren van deze crisis is niet alleen onjuist, maar gevaarlijk. Het verdoezelt de urgentie, ondermijnt de geloofwaardigheid van hulporganisaties en verzwakt de noodzaak tot het bieden van hulp. In Gaza kost dit mensenlevens. Zie onder andere: • (https://nos.nl/video/2613943-sinds-begin-dit-jaar-maar-15-vrachtwagens-met-medische-hulpgoederen-gaza-in • https://www.rodekruis.nl/nieuwsbericht/elke-dag-minder-zorg-in-gaza-hulpverleners-voor-onmogelijke-keuzes/) • De CO2-argumentatie: Het centraal stellen van de CO2-uitstoot van de hulpmissie is een misleidende relativering gezien de enorme ecologische schade die oorlogshandelingen, de wapenproductie en de vernietiging van steden en infrastructuur in Gaza aanrichten. Het vergelijken van noodhulp met "symbolische cadeautjes" of hamburgers getuigt van een totaal gebrek aan inzicht in de humanitaire nood in Gaza. • Het negeren van Internationaal recht: Het feit dat Israël bepaalt hoeveel goederen de Palestijnse bevolking mag ontvangen, is op zich al een signaal van onrecht, geen argument voor het stoppen van hulp. 2. Cynisme en onmenselijke vergelijkingen  • De toon van het segment is verontrustend. Het vergelijken van een poging om de blokkade van een "openluchtgevangenis" - een term die door de VN, Amnesty en het Europees Parlement wordt gehanteerd - te doorbreken, met het geven van een "symbolisch cadeau" aan een moeder, is wreed. Het reduceert het lijden van miljoenen mensen tot een misplaatste grap.  • De ernst van de levensbedreiging voor de opvarenden wordt genegeerd. Door te suggereren dat het alleen om media aandacht is te doen, wordt de levensgevaarlijke situatie waarin de opvarenden van de Flotilla zich begeven, volledig genegeerd. Nadat in 2010 tien opvarenden van de Mavi Marmara (een vergelijkbare Flotilla) op internationale wateren zijn vermoord door het Israëlische leger, zijn bij opvolgende Flotilla’s gerapporteerde praktijkvoorbeelden van: het gooien van brandbommen, kaping en ontvoering, onklaar maken van boten, het verstoren van communicatie, de inzet van waterkanonnen en rubber kogels door het Israëlische leger in internationale wateren. Live rapportage en media aandacht is hierdoor vooral ook een veiligheidsvoorziening. • PR door het media optreden van Minister Ben-Gvir. De media uiting van Minister Ben-Gvir heeft gezorgd voor internationale ophef waar Europese overheden zich tegen hebben uitgesproken. Vooral vanwege het sadistische karakter in combinatie met de reportages van structurele martelingen (inclusief verkrachtingen) van de opvarenden van de Flotilla en in het algemeen van Palestijnse gevangenen. Dit PR noemen voor de Flotilla is stuitend en pijnlijk en heet victimblaming: doen alsof de opvarenden zich expres hebben laten martelen voor media-aandacht. Een grap maken over merchandise sturen als bedankje, is stuitend en pijnlijk voor de slachtoffers van illegale opsluiting, marteling en verkrachting. 3. Drogredenen en polarisatie  Het betoog maakt gebruik van klassieke drogredenen om de boodschappers aan te vallen in plaats van de boodschap: • Hypocrisie: De aanval op Greta Thunberg ("wanneer het je uitkomt") is een ad hominem-aanval die niets zegt over de legitimiteit van de Flotilla of de noodzaak van hulp. • Pro-Hamas algoritme: Het afdoen van de informatiebronnen over de blokkade als "Pro-Hamas algoritme" is een polariserende stelling die de objectiviteit van de VN en internationale NGO's ondermijnt zonder bewijs. 4. Redactionele verantwoordelijkheid  Het negeren van de genocide-waarschuwingen van het ICC en de VN, en het reduceren van een dodelijke blokkade tot een triviaal milieuprobleem, is niet alleen redactioneel onverantwoord, het is moreel verwerpelijk. Een uitzending die de menselijke waardigheid van een hele bevolking opoffert voor een cynische grap, is onwaardig voor een publieke omroep. De EO kiest hiermee bewust voor een eenzijdig, feitelijk onjuist verhaal dat de medemenselijkheid volledig verloochent. Door zich te profileren als een populistische criticaster van hen die opkomen voor recht, gelijkheid en solidariteit, heeft de EO haar publieke opdracht verzaakt. 

“Dit is belangrijk omdat het om mensenlevens gaat. Wij zijn vaders, moeders en kinderen die vluchten voor geweld. Wij voeren nu een open demonstratie voor het gebouw van de IND in Den Haag (Rijnstraat 8) van 29 april tot 30 juni. Terugkeer naar Jemen is een doodvonnis. ​Laat Jemenieten niet zonder onderdak. Steun onze roep om rechtvaardigheid en veiligheid. Teken nu!”

Als we kiezen voor solidariteit in plaats van verdeeldheid, voor publieke voorzieningen in plaats van afbraak, dan nemen we de voedingsbodem van extreemrechts weg. Hoop begint lokaal.

Gorinchem werd in de 19e eeuw gekenmerkt door slechte omstandigheden als het ging om wonen, werken en leven waarbij armoede veel voorkwam. Hierdoor was er onder de bevolking veel interesse in het gematigde socialisme en het radicalere communisme omdat men geloofde dat de leefomstandigheden van arbeiders hierdoor zouden verbeteren. Op de lijst van de communistische partij stond Maria Niesthoven, destijds nog als vrouw van anarchist Kees de Boon. Dit kon omdat ik 1919 vrouwen stemrecht hadden gekregen waardoor ze zich ook verkiesbaar mochten stellen. Op 24 oktober 1919 werd ze als eerste vrouw in de Gorcumse raad geïnstalleerd ,waarbij   burgemeester Gaarlandt aangaf ‘er zal bijzondere waarde aan de vrouwelijke stem worden gehecht.’ Als gemeenteraadslid maakte Maria vooral werk van armenzorg waarvoor ze een armenhuis wilde opzetten. Haar mening was genuanceerd en ze was niet afkerig van het socialisme. Toch stapte ze uit de raad, de doodgeboorte van haar kind enige maanden later werd door burgemeester Gaarlandt gebruikt als reden dat vrouwen niet thuis zouden horen in de raad. Het huwelijk met Kees de Boon hield geen stand waarna ze trouwde met Gerrit de Goeij met wie ze naar Amsterdam verhuisde. In Gorinchem volgden na Maria andere vrouwen in de gemeenteraad waardoor ondanks de trage groei er toch steeds meer vrouwen in de politiek actief zijn geworden.  Swaters, A.C. (1963), Gorcums lief en leed van 1902 tot 1963, Nieuwsblad (voor Gorinchem en omstreken) Advertentieblad 22-10-1909, 29-3-1918 De Courant 24-7-1919 De Drie Provinciën 26-7-1918, 2-8-1918 Nieuwe Gorinchemse Courant 13-7-1911, 24-3-1918, 29-10-1919, 28-4-1920 Nieuwe Rotterdamse Courant 28-4-2920, 6-6-1920 Nieuwsblad (voor Gorinchem en Omstreken) 6-5-1921, 21-3-1966 De Stad Gorinchem 8-11-2021 De Standaard 11-4-1921 De Vrije Socialist 12-8-1916

Als we kiezen voor solidariteit in plaats van verdeeldheid, voor publieke voorzieningen in plaats van afbraak, dan nemen we de voedingsbodem van extreemrechts weg. Hoop begint lokaal.

Een station is de toegangspoort tot de stad. Wanneer reizigers en inwoners zich daar onveilig voelen, heeft dat directe gevolgen voor mobiliteit, participatie en het vertrouwen in de openbare ruimte. Station Dordrecht wordt door veel gebruikers als onveilig ervaren, zeker in de avond- en nachturen. Recente ernstige incidenten hebben deze zorgen verder vergroot. Als dit gevoel blijft bestaan, bestaat het risico dat mensen het station en de omgeving gaan mijden. Dit is extra zorgelijk omdat ook maatschappelijke initiatieven in de stationshal zijn gevestigd, waaronder het Cultureel Educatief Centrum Dordrecht (CECD), dat sinds juni 2024 bijdraagt aan bewustwording, educatie en verbinding in de stad. Het mag niet zo zijn dat bezoekers, vrijwilligers of partners deze plek vermijden vanwege onveiligheidsgevoelens. Daarnaast raakt de huidige situatie bredere publieke belangen: • Reizigers moeten op elk moment veilig gebruik kunnen maken van het station • Vrouwen en andere kwetsbare groepen mogen hun bewegingsvrijheid niet beperken uit angst • Ondernemers en maatschappelijke organisaties in het stationsgebied moeten bereikbaar blijven • Een onveilig stationsgebied schaadt de leefbaarheid en het imago van Dordrecht Structureel investeren in sociale veiligheid rond station Dordrecht is daarom essentieel voor een toegankelijke, veilige en inclusieve stad.

Mensen zouden zich moeten aansluiten omdat dit niet alleen om één individu gaat, maar om de bescherming van onze gezamenlijke privacy. Het recente datalek bij Odido laat zien hoe kwetsbaar onze persoonlijke gegevens kunnen zijn. Wanneer gevoelige informatie zoals contactgegevens of identificatiegegevens op straat belandt, heeft dat impact op onze veiligheid, rust en vertrouwen. Door ons aan te sluiten: • Vergroten we de druk op het bedrijf om volledige transparantie te geven. • Staan we sterker in het vragen om concrete beschermingsmaatregelen. • Laten we zien dat klanten verantwoordelijkheid en zorgvuldigheid verwachten. • Versterken we de kans op passende compensatie of ondersteuning. Individueel sta je vaak machteloos. Collectief ontstaat er een stem die gehoord wordt - door het bedrijf, door toezichthouders en door de media. Dit gaat niet alleen om vandaag, maar om hoe bedrijven in de toekomst omgaan met onze persoonsgegevens. Samen vragen we om duidelijkheid, verantwoordelijkheid en respect voor onze privacy.

Als we kiezen voor solidariteit in plaats van verdeeldheid, voor publieke voorzieningen in plaats van afbraak, dan nemen we de voedingsbodem van extreemrechts weg. Hoop begint lokaal.

De impact van de gruweldaden van JP Coen reikte ver buiten Hoorn, en een genocidepleger hoort niet geëerd te worden in de openbare ruimte. Het is tijd om de koloniale systemen van ongelijkheid af te breken. De gemeente Hoorn beweert dat de meerderheid van de mensen voor het standbeeld is, maar wij denken dat de meeste mensen empathie hebben en begrijpen dat genocideplegers niet op een prominente plek thuishoren. Het is tijd dat de stemmen van de mensen die de gemeente Hoorn structureel negeert, eindelijk gehoord worden. Teken daarom onze petitie en laat weten dat het standbeeld naar het West-Fries museum verhuisd moet worden, voorzien van de volledige context en met een bezoekregeling voor scholieren.   

Oproep: Teken de petitie – Stop ABP’s investeringen in Palantir! Beste collega’s, ambtenaren, onderwijzers en ABP-deelnemers, Wist jij dat jouw pensioengeld wordt belegd in Palantir, een bedrijf dat wereldwijd bekendstaat om zijn controversiële rol in massale surveillance en onderdrukking? Palantir levert software die wordt gebruikt voor het monitoren, analyseren en controleren van burgers, vaak zonder transparantie of respect voor privacy. Deze technologie wordt ingezet door overheden en veiligheidsdiensten om mensen te volgen, te profileren en te beperken in hun vrijheid. Ons pensioengeld hoort niet thuis in een bedrijf dat actief bijdraagt aan systemen van onderdrukking en inperking van grondrechten. Sluit je aan bij deze campagne en teken de petitie om ABP te dwingen haar investeringen in Palantir te beëindigen. Samen kunnen we eisen dat ABP transparant is over waar ons geld naartoe gaat en dat ze alleen beleggen in bedrijven die onze waarden respecteren. Elke handtekening versterkt onze stem! Hoe meer mensen zich achter deze oproep scharen, hoe duidelijker het signaal: wij willen geen cent van ons pensioen in bedrijven die fundamentele rechten schenden. Waarom jij moet tekenen: • Ons pensioen, onze verantwoordelijkheid: Wij verdienen het recht om te bepalen dat ons geld niet wordt gebruikt voor systemen die onze eigen waarden ondermijnen. • Ethisch beleggen is geen keuze, maar een plicht: ABP moet zich houden aan haar eigen beleid en internationale normen voor mensenrechten en privacy. • Samen zijn we onmisbaar: Met z’n allen kunnen we ABP niet negeren. Laat zien dat we niet wegkijken bij misstanden! Hoe kun je helpen? 1. Teken de petitie en deel hem met collega’s, vrienden en familie. 2. Deel dit bericht op sociale media, in Signal en WhatsApp-groepen of op je werk. 3. Praat erover met anderen en moedig ze aan om ook hun stem te laten horen. Samen kunnen we verschil maken. Laat ABP weten dat wij niet willen dat ons pensioen wordt gebruikt om systemen van onderdrukking en surveillance te financieren. Teken nu en maak deel uit van deze belangrijke beweging! #ABPTransparant #GeenCentNaarPalantir

Omdat dit iedereen kan raken. De jeugdzorg bestaat om kinderen te beschermen, maar te vaak zien we dat het systeem faalt. Niet alleen in het verleden, maar ook vandaag de dag. Mishandeling, misbruik en het niet serieus nemen van signalen komen nog steeds voor. Door deze campagne te steunen, laten we zien dat we dit niet normaal vinden. Dat we niet accepteren dat fouten worden weggestopt of dat slachtoffers worden vergeten zodra een rapport is afgerond. Dit gaat niet alleen over het verleden, maar over de veiligheid van kinderen nu en in de toekomst. Over transparantie, verantwoordelijkheid en erkenning. Door te tekenen geef je een signaal af: – dat kinderen beschermd moeten worden, ook door de overheid – dat slachtoffers recht hebben op erkenning – en dat structurele problemen niet genegeerd mogen worden Samen kunnen we zorgen dat dit onderwerp opnieuw serieus wordt genomen en dat er échte verandering komt.

Dit is in het belang van het behoud van een prettige (democratische) samenleving. Waar de politiek maar ook de samenleving samenwerkt i.p.v. zichzelf tegenwerkt o.a. door berichtgeving en communicatie op platforms zoals X. Dus los van dat politici hiervan weg moeten blijven geven ze daarmee ook een duidelijk voorbeeld af en kan het individu hierin volgen.