In 1967 startte Israël de Zesdaagse Oorlog en bezette het Gaza, de Westelijke Jordaanoever, Oost-jeruzalem en delen van Syrië, Egypte en Libanon. De illegale bezetting van o.a. Gaza duurt nog altijd voort. Sinds 2007 is er een blokkade en is Gaza veranderd in een concentratiekamp. De toevoer van voedsel en hulpgoederen is streng gecontroleerd door Israël en werd tot het uiterste minimum beperkt. In 2015 verklaarde de VN dat Gaza in 2020 onbewoonbaar zou zijn. Sinds 8 oktober 2023 pleegt Israël genocide in Gaza. en is er maandenlang nul voedsel en hulpgoederen de strook binnengelaten. Honger als wapen. Wereldwijd verlenen regeringen Israël de volmacht om door te gaan met deze verschrikkingen. Wereldwijd hebben burgers laten zien dat zij anders willen: gerechtigheid, vrede en verantwoording voor de decennialang militaire, koloniale overheersing met alle daarbij horende gruwelijkheden.

“Dit is belangrijk omdat het om mensenlevens gaat. Wij zijn vaders, moeders en kinderen die vluchten voor geweld. Wij voeren nu een open demonstratie voor het gebouw van de IND in Den Haag (Rijnstraat 8) van 29 april tot 30 juni. Terugkeer naar Jemen is een doodvonnis. ​Laat Jemenieten niet zonder onderdak. Steun onze roep om rechtvaardigheid en veiligheid. Teken nu!”

Noodopvang bieden voor gevluchte mensen is een belangrijke een menselijke taak van onze gemeente. Veel mensen staan hierachter maar hun stem wordt niet genoeg gehoord waardoor besluiten genomen worden op basis van het halve verhaal. Teken de petitie, laat je stem horen en geef mensen een warm welkom.

Dit is belangrijk, omdat het gaat om de veiligheid en waardigheid van de meest kwetsbare mensen in onze samenleving. Wanneer mensen met of zonder een verstandelijke beperking of psychische aandoening niet de zorg krijgen waar zij recht op hebben, kan dat leiden tot ernstige verwaarlozing, isolement en onmenselijk lijden — vaak zonder dat iemand ingrijpt. Juist deze groep kan vaak niet zelf alarm slaan. Als wij als samenleving wegkijken, hebben zij niemand. Daarnaast ondermijnt dit het vertrouwen in het zorgsysteem. Zorg is geen gunst, maar een recht. Wanneer indicaties zoals VG6 of VG7 niet worden nageleefd en er onvoldoende toezicht is, betekent dit dat regels bestaan op papier, maar mensen in de praktijk in de steek worden gelaten. Dit probleem raakt ons allemaal. Iedereen kan ooit afhankelijk worden van zorg — door ziekte, een beperking of ouderdom. De manier waarop wij nu omgaan met de meest kwetsbaren, bepaalt wat voor samenleving wij zijn. Daarom is het essentieel dat dit stopt. Niet morgen, maar nu.

Delft is een stad met een rijke geschiedenis, maar die geschiedenis wordt in de openbare ruimte niet volledig verteld. Standbeelden en monumenten eren voornamelijk mannen, terwijl de rol van vrouwen grotendeels onderbelicht blijft. Met deze petitie vragen wij aandacht voor een bijzondere historische figuur die nauw verbonden is met het ontstaan van Delft: Rikarde van Holland. Rikarde van Holland leefde in de 13e eeuw en wordt door historici vaak beschouwd als de stichteres van Delft. In 1246 verleende Willem II van Holland stadsrechten aan Delft een beslissend moment in de ontwikkeling van de stad. Volgens historische bronnen vond dit plaats in het huis van Rikarde in Delft, wat haar centrale positie in het gebied onderstreept. Rikarde beheerde grafelijke bezittingen in en rond Delft en droeg vanuit die rol bij aan de ontwikkeling van het gebied. Zij stond daarmee aan de basis van de omstandigheden waarin Delft kon uitgroeien tot een stad. Daarnaast speelde zij een rol in het sociale en religieuze leven: zo stichtte zij in 1251 het klooster Koningsveld en was zij waarschijnlijk betrokken bij de oprichting van een vroeg gasthuis in Delft. Hoewel haar leven niet volledig is gedocumenteerd  zoals bij veel vrouwen uit de middeleeuwen  laten de beschikbare bronnen zien dat zij een betekenisvolle rol heeft gespeeld in de vroege geschiedenis van Delft. Toch is Rikarde vandaag vrijwel onzichtbaar in het straatbeeld van de stad. Dat is een gemiste kans. Een standbeeld voor Rikarde van Holland zou: - Erkenning geven aan een vrouw die verbonden is met het ontstaan van Delft   - Het historische verhaal van de stad completer en evenwichtiger maken   - Bijdragen aan meer zichtbaarheid van vrouwen in de openbare ruimte   - Bewustwording creëren over de rol van vrouwen in de geschiedenis   Dit initiatief staat ook symbool voor iets groters: de noodzaak om meer vrouwen een zichtbare plek te geven in onze steden. Wie wij herdenken in standbeelden, bepaalt hoe wij naar onze geschiedenis kijken.

Antisemitisme en racisme neemt wereldwijd, ook in Nederland, de laatse jaren zichtbaar en zorgwekkend toe, met meer incidenten en een groeiende normalisering van haat. Juist daarom is het nodig om duidelijke grenzen te trekken. Door het GelreDome op te roepen de concerten van Kanye West te annuleren, wordt een krachtig signaal afgegeven dat antisemitische uitingen geen podium verdienen. Grote podia en de minister dragen verantwoordelijkheid voor een veilige en inclusieve samenleving, waarin geen ruimte is voor haat.

Dit is belangrijk omdat kleine, herkenbare keuzes het verschil maken in de overgang naar een duurzamer voedselsysteem. Het vegetarische saucijzenbroodje was voor veel mensen een eenvoudige en lekkere manier om minder vlees te eten, zonder iets in te leveren op smaak of gemak. Door je aan te sluiten bij deze campagne laat je zien dat er brede steun is voor toegankelijke vegetarische opties bij een geliefd merk als HEMA. Samen geven we het signaal af dat duurzaamheid niet ingewikkeld hoeft te zijn, maar juist zit in alledaagse producten die voor iedereen beschikbaar zijn. Hoe meer mensen meedoen, hoe duidelijker het wordt dat deze keuze ertoe doet.

1.      Onnodig dierenleed: in Nederland worden jaarlijks nog steeds honderdduizenden dierproeven uitgevoerd. Ze ondergaan pijnlijke experimenten en leveren niet altijd betrouwbare resultaten voor de mens.  2.      Politieke belofte nakomen: eerder werd besloten overheidsgeld voor dierproeven, vooral op apen, af te bouwen en in proefdiervrije innovaties te investeren. 3.      Betere wetenschap mogelijk: moderne alternatieven, zoals organ-on-a-chip en gekweekte menselijke weefsels, zijn sneller, betrouwbaarder en direct relevant voor de mens.

Waarom dit verzoek? Het ‘omzien naar elkaar’ en ‘bestaanszekerheid’ dreigt in het gedrang te komen. Mensen komen flink in de financiële problemen, direct leidend tot verlies van hun (soms aangepaste) woning, sociale- en/of mantelzorg netwerk. Deze plannen zullen zonder uitzondering een forse aanslag vormen op hun toch al verminderde kwaliteit van leven. Dit alles bovenop het feit dat leven met beperkingen ten gevolge van ernstige ziekte al genoeg uitdagingen, problemen en zorgen oplevert.  Bovendien is zelfs een ‘hoge’ arbeidsongeschiktheidsuitkering geen riant inkomen meer. Vanwege nadelige belastingen (verlies van recht op kortingen en toeslagen) is het inkomen veelal net voldoende voor de basisbehoeften. De voorgenomen bezuinigingen zet mensen letterlijk op straat! Waarom moet het kabinet afzien van deze bezuinigingen? Mensen met een IVA-uitkering is al heel veel afgenomen: gezondheid, baan, sociale contacten. Bezuinigen op het inkomen van zieken die écht nooit meer kunnen werken, is moreel onjuist. Daarnaast werd de verlaging van deze uitkeringen met 20% op deze manier in geen enkel verkiezingsprogramma genoemd; enkel een ‘activerender stelsel’. Ook hadden de mensen met een huidige IVA-uitkering deze bezuinigingen op geen enkele manier kunnen voorzien. (Extra) verzekeren tegen arbeidsongeschiktheid kan niet meer als iemand al eenmaal ziek en/of arbeidsongeschikt is. De oproep aan het kabinet, minister Vijlbrief: volg uw moreel kompas en kies voor betrouwbaarheid en rechtvaardigheid.

Je tekent niet alleen voor Aziatische Nederlanders. Je tekent voor het antwoord op de vraag: wat voor samenleving willen we zijn? • Racisme dat wordt weggewuifd, groeit. Vandaag zijn het “grappen” over Aziaten. Morgen zijn het eieren, geweld, uitsluiting. Normalisering begint niet op straat, die begint in de media, in de klas, op het podium en in wat wij onze kinderen leren. Wie nu wegkijkt, laat zien dat racisme acceptabel is zolang het “ons” niet raakt. • Selectieve verontwaardiging is geen rechtvaardigheid. Als we niet alle vormen van racisme serieus nemen, beschermen we uiteindelijk niemand. • Media maken de norm. Wat de NPO, kranten en omroepen herhalen, wordt normaal. Zolang Aziatische Nederlanders op tv en radio vooral voorkomen als stereotype, karikatuur of punchline, leren kinderen en volwassenen: over hen mag je lachen, zij horen er niet echt bij. Representatie is geen luxe — het is een voorwaarde voor gelijkwaardigheid. • Zwijgen is meedoen. De modelminderheidsmythe doet denken: “Jullie redden je wel, dus het valt wel mee.” Maar een samenleving die wacht tot een groep “luid genoeg” klaagt voordat ze bescherming biedt, faalt. Het is niet aan degenen die worden geraakt om telkens opnieuw te bewijzen dat racisme pijn doet. Het is aan ons allemaal om te zeggen: tot hier en niet verder. • Het gaat om de volgende generatie. Er zijn kinderen die vandaag op school en straat worden uitgescholden met “Ching chang chong”. Die opgroeien met het idee dat hun gezicht, hun naam, hun afkomst een grap is. Als we nu niets veranderen, leren we hen dat ze zich moeten schikken  of dat ze hun stem moeten verheffen zonder dat iemand luistert. Samen maken we duidelijk: genoeg is genoeg.

Het is belangrijk dat iedereen een veilige plek heeft om te leven. Ondanks dat het regime van Assad weg is betekent het niet dat het daar veilig is. Hij is een grote toevoeging aan de maatschappij en geliefd bij velen. 

Als we kiezen voor solidariteit in plaats van verdeeldheid, voor publieke voorzieningen in plaats van afbraak, dan nemen we de voedingsbodem van extreemrechts weg. Hoop begint lokaal.