1.      Onnodig dierenleed: in Nederland worden jaarlijks nog steeds honderdduizenden dierproeven uitgevoerd. Ze ondergaan pijnlijke experimenten en leveren niet altijd betrouwbare resultaten voor de mens.  2.      Politieke belofte nakomen: eerder werd besloten overheidsgeld voor dierproeven, vooral op apen, af te bouwen en in proefdiervrije innovaties te investeren. 3.      Betere wetenschap mogelijk: moderne alternatieven, zoals organ-on-a-chip en gekweekte menselijke weefsels, zijn sneller, betrouwbaarder en direct relevant voor de mens.

Waarom dit verzoek? Het ‘omzien naar elkaar’ en ‘bestaanszekerheid’ dreigt in het gedrang te komen. Mensen komen flink in de financiële problemen, direct leidend tot verlies van hun (soms aangepaste) woning, sociale- en/of mantelzorg netwerk. Deze plannen zullen zonder uitzondering een forse aanslag vormen op hun toch al verminderde kwaliteit van leven. Dit alles bovenop het feit dat leven met beperkingen ten gevolge van ernstige ziekte al genoeg uitdagingen, problemen en zorgen oplevert.  Bovendien is zelfs een ‘hoge’ arbeidsongeschiktheidsuitkering geen riant inkomen meer. Vanwege nadelige belastingen (verlies van recht op kortingen en toeslagen) is het inkomen veelal net voldoende voor de basisbehoeften. De voorgenomen bezuinigingen zet mensen letterlijk op straat! Waarom moet het kabinet afzien van deze bezuinigingen? Mensen met een IVA-uitkering is al heel veel afgenomen: gezondheid, baan, sociale contacten. Bezuinigen op het inkomen van zieken die écht nooit meer kunnen werken, is moreel onjuist. Daarnaast werd de verlaging van deze uitkeringen met 20% op deze manier in geen enkel verkiezingsprogramma genoemd; enkel een ‘activerender stelsel’. Ook hadden de mensen met een huidige IVA-uitkering deze bezuinigingen op geen enkele manier kunnen voorzien. (Extra) verzekeren tegen arbeidsongeschiktheid kan niet meer als iemand al eenmaal ziek en/of arbeidsongeschikt is. De oproep aan het kabinet, minister Vijlbrief: volg uw moreel kompas en kies voor betrouwbaarheid en rechtvaardigheid.

Je tekent niet alleen voor Aziatische Nederlanders. Je tekent voor het antwoord op de vraag: wat voor samenleving willen we zijn? • Racisme dat wordt weggewuifd, groeit. Vandaag zijn het “grappen” over Aziaten. Morgen zijn het eieren, geweld, uitsluiting. Normalisering begint niet op straat, die begint in de media, in de klas, op het podium en in wat wij onze kinderen leren. Wie nu wegkijkt, laat zien dat racisme acceptabel is zolang het “ons” niet raakt. • Selectieve verontwaardiging is geen rechtvaardigheid. Als we niet alle vormen van racisme serieus nemen, beschermen we uiteindelijk niemand. • Media maken de norm. Wat de NPO, kranten en omroepen herhalen, wordt normaal. Zolang Aziatische Nederlanders op tv en radio vooral voorkomen als stereotype, karikatuur of punchline, leren kinderen en volwassenen: over hen mag je lachen, zij horen er niet echt bij. Representatie is geen luxe — het is een voorwaarde voor gelijkwaardigheid. • Zwijgen is meedoen. De modelminderheidsmythe doet denken: “Jullie redden je wel, dus het valt wel mee.” Maar een samenleving die wacht tot een groep “luid genoeg” klaagt voordat ze bescherming biedt, faalt. Het is niet aan degenen die worden geraakt om telkens opnieuw te bewijzen dat racisme pijn doet. Het is aan ons allemaal om te zeggen: tot hier en niet verder. • Het gaat om de volgende generatie. Er zijn kinderen die vandaag op school en straat worden uitgescholden met “Ching chang chong”. Die opgroeien met het idee dat hun gezicht, hun naam, hun afkomst een grap is. Als we nu niets veranderen, leren we hen dat ze zich moeten schikken  of dat ze hun stem moeten verheffen zonder dat iemand luistert. Samen maken we duidelijk: genoeg is genoeg.

Het is belangrijk dat iedereen een veilige plek heeft om te leven. Ondanks dat het regime van Assad weg is betekent het niet dat het daar veilig is. Hij is een grote toevoeging aan de maatschappij en geliefd bij velen. 

Als we kiezen voor solidariteit in plaats van verdeeldheid, voor publieke voorzieningen in plaats van afbraak, dan nemen we de voedingsbodem van extreemrechts weg. Hoop begint lokaal.

Als we kiezen voor solidariteit in plaats van verdeeldheid, voor publieke voorzieningen in plaats van afbraak, dan nemen we de voedingsbodem van extreemrechts weg. Hoop begint lokaal.

In Nederland is water overal om ons heen. Toch kan niet ieder kind goed zwemmen. Zwemlessen zijn vaak duur en niet elk gezin heeft de mogelijkheid om dit te betalen. Daardoor groeien sommige kinderen op zonder de vaardigheden die juist in ons land zo belangrijk zijn. Dat zorgt voor ongelijkheid en kan zelfs gevaarlijke situaties opleveren. Schoolzwemmen biedt een eerlijke oplossing. Door zwemlessen via school aan te bieden, krijgt ieder kind dezelfde kans om veilig en zelfverzekerd te leren zwemmen. Het vergroot niet alleen de veiligheid, maar ook het zelfvertrouwen van leerlingen. Zwemmen is geen luxe, maar een basisvaardigheid die een leven lang meegaat. Daarom is het belangrijk dat we samen opkomen voor schoolzwemmen. Door ons aan te sluiten bij deze campagne laten we zien dat we de veiligheid en gelijke kansen van alle kinderen in onze gemeente serieus nemen.

Gorinchem werd in de 19e eeuw gekenmerkt door slechte omstandigheden als het ging om wonen, werken en leven waarbij armoede veel voorkwam. Hierdoor was er onder de bevolking veel interesse in het gematigde socialisme en het radicalere communisme omdat men geloofde dat de leefomstandigheden van arbeiders hierdoor zouden verbeteren. Op de lijst van de communistische partij stond Maria Niesthoven, destijds nog als vrouw van anarchist Kees de Boon. Dit kon omdat ik 1919 vrouwen stemrecht hadden gekregen waardoor ze zich ook verkiesbaar mochten stellen. Op 24 oktober 1919 werd ze als eerste vrouw in de Gorcumse raad geïnstalleerd ,waarbij   burgemeester Gaarlandt aangaf ‘er zal bijzondere waarde aan de vrouwelijke stem worden gehecht.’ Als gemeenteraadslid maakte Maria vooral werk van armenzorg waarvoor ze een armenhuis wilde opzetten. Haar mening was genuanceerd en ze was niet afkerig van het socialisme. Toch stapte ze uit de raad, de doodgeboorte van haar kind enige maanden later werd door burgemeester Gaarlandt gebruikt als reden dat vrouwen niet thuis zouden horen in de raad. Het huwelijk met Kees de Boon hield geen stand waarna ze trouwde met Gerrit de Goeij met wie ze naar Amsterdam verhuisde. In Gorinchem volgden na Maria andere vrouwen in de gemeenteraad waardoor ondanks de trage groei er toch steeds meer vrouwen in de politiek actief zijn geworden.  Swaters, A.C. (1963), Gorcums lief en leed van 1902 tot 1963, Nieuwsblad (voor Gorinchem en omstreken) Advertentieblad 22-10-1909, 29-3-1918 De Courant 24-7-1919 De Drie Provinciën 26-7-1918, 2-8-1918 Nieuwe Gorinchemse Courant 13-7-1911, 24-3-1918, 29-10-1919, 28-4-1920 Nieuwe Rotterdamse Courant 28-4-2920, 6-6-1920 Nieuwsblad (voor Gorinchem en Omstreken) 6-5-1921, 21-3-1966 De Stad Gorinchem 8-11-2021 De Standaard 11-4-1921 De Vrije Socialist 12-8-1916

Als we kiezen voor solidariteit in plaats van verdeeldheid, voor publieke voorzieningen in plaats van afbraak, dan nemen we de voedingsbodem van extreemrechts weg. Hoop begint lokaal.

Een station is de toegangspoort tot de stad. Wanneer reizigers en inwoners zich daar onveilig voelen, heeft dat directe gevolgen voor mobiliteit, participatie en het vertrouwen in de openbare ruimte. Station Dordrecht wordt door veel gebruikers als onveilig ervaren, zeker in de avond- en nachturen. Recente ernstige incidenten hebben deze zorgen verder vergroot. Als dit gevoel blijft bestaan, bestaat het risico dat mensen het station en de omgeving gaan mijden. Dit is extra zorgelijk omdat ook maatschappelijke initiatieven in de stationshal zijn gevestigd, waaronder het Cultureel Educatief Centrum Dordrecht (CECD), dat sinds juni 2024 bijdraagt aan bewustwording, educatie en verbinding in de stad. Het mag niet zo zijn dat bezoekers, vrijwilligers of partners deze plek vermijden vanwege onveiligheidsgevoelens. Daarnaast raakt de huidige situatie bredere publieke belangen: • Reizigers moeten op elk moment veilig gebruik kunnen maken van het station • Vrouwen en andere kwetsbare groepen mogen hun bewegingsvrijheid niet beperken uit angst • Ondernemers en maatschappelijke organisaties in het stationsgebied moeten bereikbaar blijven • Een onveilig stationsgebied schaadt de leefbaarheid en het imago van Dordrecht Structureel investeren in sociale veiligheid rond station Dordrecht is daarom essentieel voor een toegankelijke, veilige en inclusieve stad.

Als we kiezen voor solidariteit in plaats van verdeeldheid, voor publieke voorzieningen in plaats van afbraak, dan nemen we de voedingsbodem van extreemrechts weg. Hoop begint lokaal.

Mensen zouden zich moeten aansluiten omdat dit niet alleen om één individu gaat, maar om de bescherming van onze gezamenlijke privacy. Het recente datalek bij Odido laat zien hoe kwetsbaar onze persoonlijke gegevens kunnen zijn. Wanneer gevoelige informatie zoals contactgegevens of identificatiegegevens op straat belandt, heeft dat impact op onze veiligheid, rust en vertrouwen. Door ons aan te sluiten: • Vergroten we de druk op het bedrijf om volledige transparantie te geven. • Staan we sterker in het vragen om concrete beschermingsmaatregelen. • Laten we zien dat klanten verantwoordelijkheid en zorgvuldigheid verwachten. • Versterken we de kans op passende compensatie of ondersteuning. Individueel sta je vaak machteloos. Collectief ontstaat er een stem die gehoord wordt - door het bedrijf, door toezichthouders en door de media. Dit gaat niet alleen om vandaag, maar om hoe bedrijven in de toekomst omgaan met onze persoonsgegevens. Samen vragen we om duidelijkheid, verantwoordelijkheid en respect voor onze privacy.