1.      Onnodig dierenleed: in Nederland worden jaarlijks nog steeds honderdduizenden dierproeven uitgevoerd. Ze ondergaan pijnlijke experimenten en leveren niet altijd betrouwbare resultaten voor de mens.  2.      Politieke belofte nakomen: eerder werd besloten overheidsgeld voor dierproeven, vooral op apen, af te bouwen en in proefdiervrije innovaties te investeren. 3.      Betere wetenschap mogelijk: moderne alternatieven, zoals organ-on-a-chip en gekweekte menselijke weefsels, zijn sneller, betrouwbaarder en direct relevant voor de mens.

Waarom dit verzoek? Het ‘omzien naar elkaar’ en ‘bestaanszekerheid’ dreigt in het gedrang te komen. Mensen komen flink in de financiële problemen, direct leidend tot verlies van hun (soms aangepaste) woning, sociale- en/of mantelzorg netwerk. Deze plannen zullen zonder uitzondering een forse aanslag vormen op hun toch al verminderde kwaliteit van leven. Dit alles bovenop het feit dat leven met beperkingen ten gevolge van ernstige ziekte al genoeg uitdagingen, problemen en zorgen oplevert.  Bovendien is zelfs een ‘hoge’ arbeidsongeschiktheidsuitkering geen riant inkomen meer. Vanwege nadelige belastingen (verlies van recht op kortingen en toeslagen) is het inkomen veelal net voldoende voor de basisbehoeften. De voorgenomen bezuinigingen zet mensen letterlijk op straat! Waarom moet het kabinet afzien van deze bezuinigingen? Mensen met een IVA-uitkering is al heel veel afgenomen: gezondheid, baan, sociale contacten. Bezuinigen op het inkomen van zieken die écht nooit meer kunnen werken, is moreel onjuist. Daarnaast werd de verlaging van deze uitkeringen met 20% op deze manier in geen enkel verkiezingsprogramma genoemd; enkel een ‘activerender stelsel’. Ook hadden de mensen met een huidige IVA-uitkering deze bezuinigingen op geen enkele manier kunnen voorzien. (Extra) verzekeren tegen arbeidsongeschiktheid kan niet meer als iemand al eenmaal ziek en/of arbeidsongeschikt is. De oproep aan het kabinet, minister Vijlbrief: volg uw moreel kompas en kies voor betrouwbaarheid en rechtvaardigheid.

Je tekent niet alleen voor Aziatische Nederlanders. Je tekent voor het antwoord op de vraag: wat voor samenleving willen we zijn? • Racisme dat wordt weggewuifd, groeit. Vandaag zijn het “grappen” over Aziaten. Morgen zijn het eieren, geweld, uitsluiting. Normalisering begint niet op straat, die begint in de media, in de klas, op het podium en in wat wij onze kinderen leren. Wie nu wegkijkt, laat zien dat racisme acceptabel is zolang het “ons” niet raakt. • Selectieve verontwaardiging is geen rechtvaardigheid. Als we niet alle vormen van racisme serieus nemen, beschermen we uiteindelijk niemand. • Media maken de norm. Wat de NPO, kranten en omroepen herhalen, wordt normaal. Zolang Aziatische Nederlanders op tv en radio vooral voorkomen als stereotype, karikatuur of punchline, leren kinderen en volwassenen: over hen mag je lachen, zij horen er niet echt bij. Representatie is geen luxe — het is een voorwaarde voor gelijkwaardigheid. • Zwijgen is meedoen. De modelminderheidsmythe doet denken: “Jullie redden je wel, dus het valt wel mee.” Maar een samenleving die wacht tot een groep “luid genoeg” klaagt voordat ze bescherming biedt, faalt. Het is niet aan degenen die worden geraakt om telkens opnieuw te bewijzen dat racisme pijn doet. Het is aan ons allemaal om te zeggen: tot hier en niet verder. • Het gaat om de volgende generatie. Er zijn kinderen die vandaag op school en straat worden uitgescholden met “Ching chang chong”. Die opgroeien met het idee dat hun gezicht, hun naam, hun afkomst een grap is. Als we nu niets veranderen, leren we hen dat ze zich moeten schikken  of dat ze hun stem moeten verheffen zonder dat iemand luistert. Samen maken we duidelijk: genoeg is genoeg.

1. Weerleg het misleidende "39%-frame" De coalitie rechtvaardigt de afschaffing met de claim dat 39% van de aangiften 'onrechtmatig' zou zijn. In correspondentie stelt de VVD op 26 februari 2026 letterlijk: “"De huidige regeling is complex, kan pas achteraf bij de aangifte inkomstenbelasting worden ingevuld en daarnaast weten we uit de evaluatie dat 39% van het gebruik van de aftrekpost onrechtmatig is. Dit willen we aanpakken."” Dit is de omgekeerde wereld. Zorgkosten kunnen inherent aan het systeem pas na het fiscale jaar worden opgegeven; een arts kan immers pas een attest verstrekken nadat de medische noodzaak feitelijk is vastgesteld en de behandeling of hulpmiddelen zijn voorgeschreven. Dat de overheid de toetsing van deze chronologische werkelijkheid als complex ervaart, is een falen van de uitvoering en niet van de burger. Een tekortschietende administratieve organisatie mag nooit als vrijbrief dienen om kwetsbare burgers en hun mantelzorgers collectief te sanctioneren voor een proces dat de overheid zelf zo heeft ingericht. 2. De ultieme contradictie De VVD spreekt over hervormingen die noodzakelijk zijn voor het houdbaarheid van de zorg, defensie-investeringen en het opvangen van de vergrijzing. Tegelijkertijd stelt de partij op 3 maart 2026 in dezelfde correspondentie: “"Het belangrijkste blijft dat chronisch zieke Nederlanders er niet onevenredig op achteruit gaan."” De feiten uit de impactanalyse (Dossier 2026D12920) bewijzen echter het tegendeel: een inkomensval van 20 procent is de definitie van een onevenredige achteruitgang. Het financieren van collectieve ambities door een disproportionele lastenverzwaring voor burgers met een noodzakelijke zorgbehoefte, schendt de beloofde bestaanszekerheid en maakt de financiële situatie voor deze huishoudens onhoudbaar. 3. Maskeren achter gemiddelden Het kabinet schermt met algemene koopkrachtgroei, maar houdt de afschaffing van de Zorgkostenaftrek buiten de officiële koopkrachtoverzichten. Omdat de fiscale gevolgen voor chronisch zieken niet worden meegewogen in de standaardmodellen, blijft de buitenproportionele achteruitgang vanaf 2028 onzichtbaar in de politieke presentatie. Een gemiddeld positief percentage voor de 'gemiddelde burger' biedt geen enkele bescherming tegen een feitelijke inkomensval van 20% voor de meest kwetsbare groep. JURIDISCH FUNDAMENT: SCHENDING VAN GRONDRECHTEN De afschaffing van de zorgkostenaftrek treft specifiek de groep voor wie zorgkosten structureel en onvermijdbaar zijn. Zonder overtuigende rechtvaardiging handelt de overheid hiermee in strijd met fundamentele rechtsbeginselen en het recht op een menswaardig en zelfstandig leven. 4. Schending van het VN-Verdrag Handicap & Grondwet Internationale afspraken verplichten de overheid de levensstandaard van mensen met een beperking te beschermen en te verbeteren. De huidige plannen leiden echter tot een bevoorrechte positie voor burgers zonder zorgbehoefte, die niet met een dergelijke inkomensval worden geconfronteerd. Het eenzijdig zwaarder belasten van een kwetsbare groep om collectieve tekorten op te vangen, is de definitie van indirecte discriminatie (Artikel 1 Grondwet). Een maatregel die burgers door noodzakelijke zorgkosten onder de armoedegrens drukt, is in strijd met de menselijke waardigheid en het recht op een gelijkwaardig bestaan. Casusonderzoek en verificatie:  De genoemde bedragen, waaronder de inkomensval van circa 20% (€ 5.095), zijn gebaseerd op een representatieve impactanalyse van feitelijke inkomensgegevens. SLOTVERKLARING Het is onaanvaardbaar dat systeemfouten worden afgewenteld op de meest kwetsbare burgers. Wij geloven in een Nederland waar de menselijke maat centraal staat. Uw handtekening is een krachtig signaal voor rechtvaardigheid en waardigheid. Teken voor een menswaardige toekomst. Met strijdbare groet, Marcus Plantinga Onderzoeker & Dossierhouder | Bestaanszekerheid & Autonomie  De ondergetekenden stemmen ermee in dat deze steunbetuigingen tevens worden ingezet als basis voor een burgerinitiatief (lokale politieke actie). Dit is een formele vereiste (minimaal 50 handtekeningen) om dit dossier officieel op de politieke agenda te krijgen. Uw gegevens worden uitsluitend voor de telling gebruikt en conform de privacyrichtlijnen verwerkt.

Het is belangrijk dat iedereen een veilige plek heeft om te leven. Ondanks dat het regime van Assad weg is betekent het niet dat het daar veilig is. Hij is een grote toevoeging aan de maatschappij en geliefd bij velen. 

Als we kiezen voor solidariteit in plaats van verdeeldheid, voor publieke voorzieningen in plaats van afbraak, dan nemen we de voedingsbodem van extreemrechts weg. Hoop begint lokaal.

Als we kiezen voor solidariteit in plaats van verdeeldheid, voor publieke voorzieningen in plaats van afbraak, dan nemen we de voedingsbodem van extreemrechts weg. Hoop begint lokaal.

In Nederland is water overal om ons heen. Toch kan niet ieder kind goed zwemmen. Zwemlessen zijn vaak duur en niet elk gezin heeft de mogelijkheid om dit te betalen. Daardoor groeien sommige kinderen op zonder de vaardigheden die juist in ons land zo belangrijk zijn. Dat zorgt voor ongelijkheid en kan zelfs gevaarlijke situaties opleveren. Schoolzwemmen biedt een eerlijke oplossing. Door zwemlessen via school aan te bieden, krijgt ieder kind dezelfde kans om veilig en zelfverzekerd te leren zwemmen. Het vergroot niet alleen de veiligheid, maar ook het zelfvertrouwen van leerlingen. Zwemmen is geen luxe, maar een basisvaardigheid die een leven lang meegaat. Daarom is het belangrijk dat we samen opkomen voor schoolzwemmen. Door ons aan te sluiten bij deze campagne laten we zien dat we de veiligheid en gelijke kansen van alle kinderen in onze gemeente serieus nemen.

Gorinchem werd in de 19e eeuw gekenmerkt door slechte omstandigheden als het ging om wonen, werken en leven waarbij armoede veel voorkwam. Hierdoor was er onder de bevolking veel interesse in het gematigde socialisme en het radicalere communisme omdat men geloofde dat de leefomstandigheden van arbeiders hierdoor zouden verbeteren. Op de lijst van de communistische partij stond Maria Niesthoven, destijds nog als vrouw van anarchist Kees de Boon. Dit kon omdat ik 1919 vrouwen stemrecht hadden gekregen waardoor ze zich ook verkiesbaar mochten stellen. Op 24 oktober 1919 werd ze als eerste vrouw in de Gorcumse raad geïnstalleerd ,waarbij   burgemeester Gaarlandt aangaf ‘er zal bijzondere waarde aan de vrouwelijke stem worden gehecht.’ Als gemeenteraadslid maakte Maria vooral werk van armenzorg waarvoor ze een armenhuis wilde opzetten. Haar mening was genuanceerd en ze was niet afkerig van het socialisme. Toch stapte ze uit de raad, de doodgeboorte van haar kind enige maanden later werd door burgemeester Gaarlandt gebruikt als reden dat vrouwen niet thuis zouden horen in de raad. Het huwelijk met Kees de Boon hield geen stand waarna ze trouwde met Gerrit de Goeij met wie ze naar Amsterdam verhuisde. In Gorinchem volgden na Maria andere vrouwen in de gemeenteraad waardoor ondanks de trage groei er toch steeds meer vrouwen in de politiek actief zijn geworden.  Swaters, A.C. (1963), Gorcums lief en leed van 1902 tot 1963, Nieuwsblad (voor Gorinchem en omstreken) Advertentieblad 22-10-1909, 29-3-1918 De Courant 24-7-1919 De Drie Provinciën 26-7-1918, 2-8-1918 Nieuwe Gorinchemse Courant 13-7-1911, 24-3-1918, 29-10-1919, 28-4-1920 Nieuwe Rotterdamse Courant 28-4-2920, 6-6-1920 Nieuwsblad (voor Gorinchem en Omstreken) 6-5-1921, 21-3-1966 De Stad Gorinchem 8-11-2021 De Standaard 11-4-1921 De Vrije Socialist 12-8-1916

Als we kiezen voor solidariteit in plaats van verdeeldheid, voor publieke voorzieningen in plaats van afbraak, dan nemen we de voedingsbodem van extreemrechts weg. Hoop begint lokaal.

Een station is de toegangspoort tot de stad. Wanneer reizigers en inwoners zich daar onveilig voelen, heeft dat directe gevolgen voor mobiliteit, participatie en het vertrouwen in de openbare ruimte. Station Dordrecht wordt door veel gebruikers als onveilig ervaren, zeker in de avond- en nachturen. Recente ernstige incidenten hebben deze zorgen verder vergroot. Als dit gevoel blijft bestaan, bestaat het risico dat mensen het station en de omgeving gaan mijden. Dit is extra zorgelijk omdat ook maatschappelijke initiatieven in de stationshal zijn gevestigd, waaronder het Cultureel Educatief Centrum Dordrecht (CECD), dat sinds juni 2024 bijdraagt aan bewustwording, educatie en verbinding in de stad. Het mag niet zo zijn dat bezoekers, vrijwilligers of partners deze plek vermijden vanwege onveiligheidsgevoelens. Daarnaast raakt de huidige situatie bredere publieke belangen: • Reizigers moeten op elk moment veilig gebruik kunnen maken van het station • Vrouwen en andere kwetsbare groepen mogen hun bewegingsvrijheid niet beperken uit angst • Ondernemers en maatschappelijke organisaties in het stationsgebied moeten bereikbaar blijven • Een onveilig stationsgebied schaadt de leefbaarheid en het imago van Dordrecht Structureel investeren in sociale veiligheid rond station Dordrecht is daarom essentieel voor een toegankelijke, veilige en inclusieve stad.

Als we kiezen voor solidariteit in plaats van verdeeldheid, voor publieke voorzieningen in plaats van afbraak, dan nemen we de voedingsbodem van extreemrechts weg. Hoop begint lokaal.