Je tekent niet alleen voor Aziatische Nederlanders. Je tekent voor het antwoord op de vraag: wat voor samenleving willen we zijn? • Racisme dat wordt weggewuifd, groeit. Vandaag zijn het “grappen” over Aziaten. Morgen zijn het eieren, geweld, uitsluiting. Normalisering begint niet op straat, die begint in de media, in de klas, op het podium en in wat wij onze kinderen leren. Wie nu wegkijkt, laat zien dat racisme acceptabel is zolang het “ons” niet raakt. • Selectieve verontwaardiging is geen rechtvaardigheid. Als we niet alle vormen van racisme serieus nemen, beschermen we uiteindelijk niemand. • Media maken de norm. Wat de NPO, kranten en omroepen herhalen, wordt normaal. Zolang Aziatische Nederlanders op tv en radio vooral voorkomen als stereotype, karikatuur of punchline, leren kinderen en volwassenen: over hen mag je lachen, zij horen er niet echt bij. Representatie is geen luxe — het is een voorwaarde voor gelijkwaardigheid. • Zwijgen is meedoen. De modelminderheidsmythe doet denken: “Jullie redden je wel, dus het valt wel mee.” Maar een samenleving die wacht tot een groep “luid genoeg” klaagt voordat ze bescherming biedt, faalt. Het is niet aan degenen die worden geraakt om telkens opnieuw te bewijzen dat racisme pijn doet. Het is aan ons allemaal om te zeggen: tot hier en niet verder. • Het gaat om de volgende generatie. Er zijn kinderen die vandaag op school en straat worden uitgescholden met “Ching chang chong”. Die opgroeien met het idee dat hun gezicht, hun naam, hun afkomst een grap is. Als we nu niets veranderen, leren we hen dat ze zich moeten schikken  of dat ze hun stem moeten verheffen zonder dat iemand luistert. Samen maken we duidelijk: genoeg is genoeg.

De Menselijke Maat als leidraad: Rechten zijn leidend, niet de beperkingen van een falend systeem! Dit is geen politieke 'vereenvoudiging', dit is een frontale aanval op de bestaanszekerheid van burgers die voor hun dagelijks functioneren en financiële stabiliteit volledig afhankelijk zijn van noodzakelijke zorgvoorzieningen. De coalitie moet stoppen met deze bewuste creatie van draconische ongelijkheid. WAAROM IS DEZE PETITIE NODIG? 1.Stop het misleidende frame over de "39%-claim" De coalitie rechtvaardigt de afschaffing met de claim dat 39% van de aangiften 'onrechtmatig' zou zijn. De VVD stelde op 26 februari 2026 letterlijk: "De huidige regeling is complex, kan pas achteraf bij de aangifte inkomstenbelasting worden ingevuld en daarnaast weten we uit de evaluatie dat 39% van het gebruik van de aftrekpost onrechtmatig is. Dit willen we aanpakken." Dit is de omgekeerde wereld. Zorgkosten kunnen immers pas worden opgegeven — en artsen kunnen pas een attest schrijven — nadat de kosten daadwerkelijk zijn gemaakt. Dat de overheid de uitvoering van deze toetsing "complex" vindt, is een falen van het systeem en niet van de burger. Administratieve onduidelijkheid mag nooit een vrijbrief zijn om 100% van de chronisch zieken, gehandicapten en mantelzorgers collectief te bestraffen voor een probleem dat de overheid zelf heeft gecreëerd. 2. De verborgen roof van € 330 miljoen De politieke rekensom achter het afschaffen van de aftrek klopt niet voor de burger. Er wordt € 680 miljoen aan zorgbudget onttrokken, terwijl er via versnipperde regelingen slechts € 350 miljoen wordt teruggegeven. Het resulterende gat van € 330 miljoen verdwijnt in de algemene middelen. Dit is een directe verschuiving van zorgbudget naar de staatskas, over de rug van de meest kwetsbare burgers. 3. Schending van het VN-verdrag (Handicap) Internationale afspraken verplichten de overheid om de rechtspositie van mensen met een beperking te beschermen. Een maatregel die doelbewust leidt tot een enorme inkomensval en mensen onder de armoedegrens drukt, is in directe strijd met dit verdrag. Een menswaardig bestaan mag geen sluitpost zijn op een begroting. 4. De collectieve inkomensval: ca. 30% verlies van bestaanszekerheid Voor een burger met een modaal zorgprofiel en een inkomen op minimumniveau (ca. € 24.000,-) leidt dit beleid tot een jaarlijkse inkomensverlies van ongeveer 30%. Dit betekent het verlies van een derde van het besteedbaar inkomen. Dit is de eerste steen in een fatale domino-val: wanneer de financiële draagkracht wegvalt, verdwijnen ook de zelfstandigheid en autonomie van de chronisch zieke. Wat overblijft is gedwongen afhankelijkheid van extra zorg of opname of geïnstitutionaliseerd woonvorm, wat de maatschappij uiteindelijk vele malen meer zal kosten. Dit grondbeginsel van bestaanszekerheid mag niet worden opgeofferd aan een boekhoudkundige exercitie. ONZE EISEN AAN DE TWEEDE KAMER: • Stop de collectieve bestraffing van chronisch zieken en gehandicapten. • Behoud de zorgkostenaftrek; een menswaardig bestaan is geen sluitpost op de begroting. • Erken dat het gat van 330 miljoen euro een onacceptabele roof is die voor persoonlijke drama's zorgt. De Morele Grens: Het is onaanvaardbaar dat de rekening voor een falend uitvoeringssysteem wordt neergelegd bij de zwakste burgers. Wij accepteren deze fiscale onteigening niet. De menselijke maat moet terug: stop de administratieve onwil die zwaarder weegt dan een menswaardig bestaan!

Het is belangrijk dat iedereen een veilige plek heeft om te leven. Ondanks dat het regime van Assad weg is betekent het niet dat het daar veilig is. Hij is een grote toevoeging aan de maatschappij en geliefd bij velen. 

Als we kiezen voor solidariteit in plaats van verdeeldheid, voor publieke voorzieningen in plaats van afbraak, dan nemen we de voedingsbodem van extreemrechts weg. Hoop begint lokaal.

Als we kiezen voor solidariteit in plaats van verdeeldheid, voor publieke voorzieningen in plaats van afbraak, dan nemen we de voedingsbodem van extreemrechts weg. Hoop begint lokaal.

In Nederland is water overal om ons heen. Toch kan niet ieder kind goed zwemmen. Zwemlessen zijn vaak duur en niet elk gezin heeft de mogelijkheid om dit te betalen. Daardoor groeien sommige kinderen op zonder de vaardigheden die juist in ons land zo belangrijk zijn. Dat zorgt voor ongelijkheid en kan zelfs gevaarlijke situaties opleveren. Schoolzwemmen biedt een eerlijke oplossing. Door zwemlessen via school aan te bieden, krijgt ieder kind dezelfde kans om veilig en zelfverzekerd te leren zwemmen. Het vergroot niet alleen de veiligheid, maar ook het zelfvertrouwen van leerlingen. Zwemmen is geen luxe, maar een basisvaardigheid die een leven lang meegaat. Daarom is het belangrijk dat we samen opkomen voor schoolzwemmen. Door ons aan te sluiten bij deze campagne laten we zien dat we de veiligheid en gelijke kansen van alle kinderen in onze gemeente serieus nemen.

Gorinchem werd in de 19e eeuw gekenmerkt door slechte omstandigheden als het ging om wonen, werken en leven waarbij armoede veel voorkwam. Hierdoor was er onder de bevolking veel interesse in het gematigde socialisme en het radicalere communisme omdat men geloofde dat de leefomstandigheden van arbeiders hierdoor zouden verbeteren. Op de lijst van de communistische partij stond Maria Niesthoven, destijds nog als vrouw van anarchist Kees de Boon. Dit kon omdat ik 1919 vrouwen stemrecht hadden gekregen waardoor ze zich ook verkiesbaar mochten stellen. Op 24 oktober 1919 werd ze als eerste vrouw in de Gorcumse raad geïnstalleerd ,waarbij   burgemeester Gaarlandt aangaf ‘er zal bijzondere waarde aan de vrouwelijke stem worden gehecht.’ Als gemeenteraadslid maakte Maria vooral werk van armenzorg waarvoor ze een armenhuis wilde opzetten. Haar mening was genuanceerd en ze was niet afkerig van het socialisme. Toch stapte ze uit de raad, de doodgeboorte van haar kind enige maanden later werd door burgemeester Gaarlandt gebruikt als reden dat vrouwen niet thuis zouden horen in de raad. Het huwelijk met Kees de Boon hield geen stand waarna ze trouwde met Gerrit de Goeij met wie ze naar Amsterdam verhuisde. In Gorinchem volgden na Maria andere vrouwen in de gemeenteraad waardoor ondanks de trage groei er toch steeds meer vrouwen in de politiek actief zijn geworden.  Swaters, A.C. (1963), Gorcums lief en leed van 1902 tot 1963, Nieuwsblad (voor Gorinchem en omstreken) Advertentieblad 22-10-1909, 29-3-1918 De Courant 24-7-1919 De Drie Provinciën 26-7-1918, 2-8-1918 Nieuwe Gorinchemse Courant 13-7-1911, 24-3-1918, 29-10-1919, 28-4-1920 Nieuwe Rotterdamse Courant 28-4-2920, 6-6-1920 Nieuwsblad (voor Gorinchem en Omstreken) 6-5-1921, 21-3-1966 De Stad Gorinchem 8-11-2021 De Standaard 11-4-1921 De Vrije Socialist 12-8-1916

Als we kiezen voor solidariteit in plaats van verdeeldheid, voor publieke voorzieningen in plaats van afbraak, dan nemen we de voedingsbodem van extreemrechts weg. Hoop begint lokaal.

Een station is de toegangspoort tot de stad. Wanneer reizigers en inwoners zich daar onveilig voelen, heeft dat directe gevolgen voor mobiliteit, participatie en het vertrouwen in de openbare ruimte. Station Dordrecht wordt door veel gebruikers als onveilig ervaren, zeker in de avond- en nachturen. Recente ernstige incidenten hebben deze zorgen verder vergroot. Als dit gevoel blijft bestaan, bestaat het risico dat mensen het station en de omgeving gaan mijden. Dit is extra zorgelijk omdat ook maatschappelijke initiatieven in de stationshal zijn gevestigd, waaronder het Cultureel Educatief Centrum Dordrecht (CECD), dat sinds juni 2024 bijdraagt aan bewustwording, educatie en verbinding in de stad. Het mag niet zo zijn dat bezoekers, vrijwilligers of partners deze plek vermijden vanwege onveiligheidsgevoelens. Daarnaast raakt de huidige situatie bredere publieke belangen: • Reizigers moeten op elk moment veilig gebruik kunnen maken van het station • Vrouwen en andere kwetsbare groepen mogen hun bewegingsvrijheid niet beperken uit angst • Ondernemers en maatschappelijke organisaties in het stationsgebied moeten bereikbaar blijven • Een onveilig stationsgebied schaadt de leefbaarheid en het imago van Dordrecht Structureel investeren in sociale veiligheid rond station Dordrecht is daarom essentieel voor een toegankelijke, veilige en inclusieve stad.

Als we kiezen voor solidariteit in plaats van verdeeldheid, voor publieke voorzieningen in plaats van afbraak, dan nemen we de voedingsbodem van extreemrechts weg. Hoop begint lokaal.

Mensen zouden zich moeten aansluiten omdat dit niet alleen om één individu gaat, maar om de bescherming van onze gezamenlijke privacy. Het recente datalek bij Odido laat zien hoe kwetsbaar onze persoonlijke gegevens kunnen zijn. Wanneer gevoelige informatie zoals contactgegevens of identificatiegegevens op straat belandt, heeft dat impact op onze veiligheid, rust en vertrouwen. Door ons aan te sluiten: • Vergroten we de druk op het bedrijf om volledige transparantie te geven. • Staan we sterker in het vragen om concrete beschermingsmaatregelen. • Laten we zien dat klanten verantwoordelijkheid en zorgvuldigheid verwachten. • Versterken we de kans op passende compensatie of ondersteuning. Individueel sta je vaak machteloos. Collectief ontstaat er een stem die gehoord wordt - door het bedrijf, door toezichthouders en door de media. Dit gaat niet alleen om vandaag, maar om hoe bedrijven in de toekomst omgaan met onze persoonsgegevens. Samen vragen we om duidelijkheid, verantwoordelijkheid en respect voor onze privacy.

Gemeenten hebben veel meer macht dan we denken en zijn daarmee de aangewezen partij om te strijden tegen het afbreken van de verzorgingsstaat en extreem rechts. Ze kunnen makkelijker nieuwe wetgeving creëren (zoals laatst een verbod op fossiele reclame in de stad) en hebben beter zicht op wat mensen in het dagelijks leven tegenkomen en nodig hebben.  In gemeenten wordt nu al volop getest met het opbouwen van publieke voorzieningen zoals gratis bibliotheken, kinderopvang en zelfs betaalbaar voedzaam eten. Maar ook met 30 km/u rijden in de binnenstad en het verbod op buitenlandse datacenters. Gemeenten laten met die tests de landelijke overheid zien dat het anders kan, wat al die debatterende kamerleden ook zeggen of voor de miljoenste keer eerst moeten onderzoeken. Juist nu de gemeenteraadsverkiezingen om de hoek staan, moeten we onze gemeente Den Haag dus uitdagen om dapper te zijn. Om keuzes te maken die tegen de landelijke politieke trend ingaan en juist radicaal menselijk zijn. Hoop begint hier. Doe je mee?!