Mensen zouden zich moeten aansluiten omdat dit niet alleen om één individu gaat, maar om de bescherming van onze gezamenlijke privacy. Het recente datalek bij Odido laat zien hoe kwetsbaar onze persoonlijke gegevens kunnen zijn. Wanneer gevoelige informatie zoals contactgegevens of identificatiegegevens op straat belandt, heeft dat impact op onze veiligheid, rust en vertrouwen. Door ons aan te sluiten: • Vergroten we de druk op het bedrijf om volledige transparantie te geven. • Staan we sterker in het vragen om concrete beschermingsmaatregelen. • Laten we zien dat klanten verantwoordelijkheid en zorgvuldigheid verwachten. • Versterken we de kans op passende compensatie of ondersteuning. Individueel sta je vaak machteloos. Collectief ontstaat er een stem die gehoord wordt - door het bedrijf, door toezichthouders en door de media. Dit gaat niet alleen om vandaag, maar om hoe bedrijven in de toekomst omgaan met onze persoonsgegevens. Samen vragen we om duidelijkheid, verantwoordelijkheid en respect voor onze privacy.

Gemeenten hebben veel meer macht dan we denken en zijn daarmee de aangewezen partij om te strijden tegen het afbreken van de verzorgingsstaat en extreem rechts. Ze kunnen makkelijker nieuwe wetgeving creëren (zoals laatst een verbod op fossiele reclame in de stad) en hebben beter zicht op wat mensen in het dagelijks leven tegenkomen en nodig hebben.  In gemeenten wordt nu al volop getest met het opbouwen van publieke voorzieningen zoals gratis bibliotheken, kinderopvang en zelfs betaalbaar voedzaam eten. Maar ook met 30 km/u rijden in de binnenstad en het verbod op buitenlandse datacenters. Gemeenten laten met die tests de landelijke overheid zien dat het anders kan, wat al die debatterende kamerleden ook zeggen of voor de miljoenste keer eerst moeten onderzoeken. Juist nu de gemeenteraadsverkiezingen om de hoek staan, moeten we onze gemeente Den Haag dus uitdagen om dapper te zijn. Om keuzes te maken die tegen de landelijke politieke trend ingaan en juist radicaal menselijk zijn. Hoop begint hier. Doe je mee?!

Als we kiezen voor solidariteit in plaats van verdeeldheid, voor publieke voorzieningen in plaats van afbraak, dan nemen we de voedingsbodem van extreemrechts weg. Hoop begint lokaal.

Als we kiezen voor solidariteit in plaats van verdeeldheid, voor publieke voorzieningen in plaats van afbraak, dan nemen we de voedingsbodem van extreemrechts weg. Hoop begint lokaal.

Als we kiezen voor solidariteit in plaats van verdeeldheid, voor publieke voorzieningen in plaats van afbraak, dan nemen we de voedingsbodem van extreemrechts weg. Hoop begint lokaal.

Dit is belangrijk omdat gezond en lokaal voedsel een basisvoorziening is, geen luxe. Het maakt burgers gezonder en verkleint de armoede. Het zorgt voor meer biodiversiteit en voedselzekerheid in onze gemeente en provincie. Bovendien verkleint het de kloof tussen boer en burger en het helpt bij meer verdienvermogen voor boeren. Wat ons betreft is het de komende 4 jaar mogelijk om in Groningen het tij te keren.  Voor alle burgers:  - Onderteken deze petitie. - Verspreid deze petitie in jouw netwerk. - Laat de partij waar je op stemt weten dat jij voedsel stevig op de politieke agenda wilt.  - Sluit je aan bij Ons Eten, dat zich inzet voor lokaal en gezond voedsel voor alle Groningers. Deze petitie is een gezamenlijk initiatief van Ons Eten, Tuinindestad, De Blije Bodem, Coöperatie Woldwijk, Stichting Groninger Voedseltuinen, Public Food, Boer & Chef, De Woldtuin, De Eemstuin, VELD Collectief, Collectief Activisme Groningen, Horeca Groningen, Bie de Buuf, Toentje, Voedselbank Gemeente Groningen, Stichting Economische Samenwerking Noord Nederland, Tuinderij Eikemaheert, Het Oude Politiebureau, SFYN Groningen, De Paradijsvogeltuin, SFYN Groningen, Buenaparte, Groene Keuze, De Stadsakker, De Linkse Mannen, Horaholm, Landgoud, Koffiestation, De Buurman, De Streekboer, Psycheheel, Tuinderij Klein Alma, Free Café, Folk, Ekoplaza Groningen, Collectief Verzetje, Eikemaheert, SuikerBiedt, BBENG. Wil je met je organisatie of bedrijf ook deze petitie ondertekenen? Stuur dan een mail naar [email protected]

Wij zijn klaar met zondebokpolitiek en vinden dat de échte problemen moeten worden opgelost. Daarom slaan wij de handen ineen en vragen wij de politieke partijen voor een menswaardige, liefdevolle en gastvrije stad te gaan staan.  Rotterdam is een stad met hart

Mensen met een arbeidsbeperking en mantelzorgers hebben zware verplichtingen en lopen grote financiële risico’s wanneer zij geen werk vinden, terwijl werkgevers geen vergelijkbare consequenties ondervinden bij afwijzing. Het gevolg is dat mensen die wél willen en kunnen werken, maar niet binnen het fulltime model passen, structureel buitenspel blijven staan. Het is belangrijk dat er meer parttime banen komen van 4, 5 of 6 uur per dag, zodat veel meer mensen de mogelijkheid krijgen om te werken. Ook als jou dit nu niet raakt: ziekte of zorg kan iedereen treffen. Meer ruimte voor parttime werken vergroot de kans voor velen. Delen wordt gewaardeerd: met je netwerk, vakbonden, politieke partijen en via social media. Met jouw handtekening, jouw betrokkenheid bij deze actie en jouw bereidheid om te delen zorg je voor een groter bereik.

De impact van de gruweldaden van JP Coen reikte ver buiten Hoorn, en een genocidepleger hoort niet geëerd te worden in de openbare ruimte. Het is tijd om de koloniale systemen van ongelijkheid af te breken. De gemeente Hoorn beweert dat de meerderheid van de mensen voor het standbeeld is, maar wij denken dat de meeste mensen empathie hebben en begrijpen dat genocideplegers niet op een prominente plek thuishoren. Het is tijd dat de stemmen van de mensen die de gemeente Hoorn structureel negeert, eindelijk gehoord worden. Teken daarom onze petitie en laat weten dat het standbeeld naar het West-Fries museum verhuisd moet worden, voorzien van de volledige context en met een bezoekregeling voor scholieren.   

  Zonder praktijkervaring is techniek leeg  Techniek leer je niet alleen uit boeken. Jongeren moeten:  • zien hoe een fabriek werkt, • meelopen met ervaren vakmensen, • leren omgaan met veiligheid in de praktijk. Als jongeren onder de 18 structureel worden geweerd van bedrijfsterreinen, kunnen zij hun opleiding niet goed afronden en worden zij onvoldoende voorbereid op het echte werk.     We leiden mensen op die we daarna zelf buitensluiten  Nederland investeert miljoenen in:  • MBO-opleidingen, • BBL-trajecten, • leerwerkplekken. Maar als jongeren vervolgens niet welkom zijn op industriële bedrijfsterreinen, is dat een tegenstrijdig en inefficiënt beleid. 👉 We betalen voor opleidingen, maar blokkeren de praktijk.   Het vergroot het tekort aan technisch personeel  De techniek kampt nu al met:  • personeelstekorten, • vergrijzing, • uitval van jongeren in opleidingen. Jongeren die geen echte praktijkervaring mogen opdoen:   • raken ontmoedigd, • stappen over naar een andere sector, • of haken volledig af. Dat is een directe versterking van het probleem dat we juist willen oplossen.   Veiligheid leer je door begeleiding, niet door uitsluiting  Ironisch genoeg:  • leer je veilig werken door het te doen, • onder begeleiding van ervaren professionals, • binnen duidelijke kaders. Door jongeren weg te houden van bedrijfsterreinen: • missen zij veiligheidsroutine, • missen zij risicobewustzijn, • missen zij praktijkinzicht. Dat maakt de overgang naar werk na hun 18e juist onveiliger, niet veiliger.   Het is oneerlijk en demotiverend voor gemotiveerde jongeren  Veel jongeren:  • hebben een geldige VCA, • volgen een erkende opleiding, • willen niets liever dan leren en werken. Toch krijgen zij vaak een standaard “nee” op basis van leeftijd alleen.  Dat voelt voor jongeren alsof ze niet serieus worden genomen, terwijl zij juist gemotiveerd zijn om een vak te leren.   Nederland heeft deze jongeren keihard nodig  Deze jongeren zijn:  • de monteurs, • operators, • engineers, • vakspecialisten van morgen. Als we hen nu geen kans geven, betalen we daar later de prijs voor in stilstaande projecten, hogere kosten en afhankelijkheid van buitenlands personeel.        

Iedereen heeft het recht zich veilig te verplaatsen. Wanneer dat niet kan, faalt de openbare ruimte en moet de overheid ingrijpen.  Laat de inwoners van de vrouwenweg weer veilig thuiskomen! 

Het is belangrijk dat Gazaanse onderzoekers en academici naar Nederland kunnen komen omdat: • Het om onmiddellijke veiligheid gaat. Zij zitten vast in een vernietigd gebied. Zonder actieve Nederlandse ondersteuning kunnen zij Gaza niet verlaten. In zo’n situatie is “wachten op procedures” niet neutraal: het is een keuze met reëel levensgevaar als gevolg. Als Nederland de mogelijkheid heeft om mensen met geldige papieren veilig te evacueren, moet het dat nú doen. • Onderwijs in Gaza is doelbewust vernietigd. Meer dan 90% van de scholen en universiteiten is platgebombardeerd. Studenten, docenten en staf zijn doelbewust aangevallen en vermoord. Meer dan 700.000 Gazanen hebben geen of nauwelijks toegang tot onderwijs—terwijl onderwijs essentieel is voor herstel en wederopbouw. • Nederland heeft een verantwoordelijkheid. Nederland heeft Israël decennialang onvoorwaardelijk moreel, economisch, academisch en militair gesteund, terwijl het wist dat die steun de onderdrukking van Palestijnen normaliseerde. Die langdurige normalisering is mede de voedingsbodem van de genocide die nog steeds gaande is. Juist daarom kan Nederland zich nu niet verschuilen achter traagheid en formaliteiten, maar moet het handelen. • Een verleende verblijfstitel moet iets waard zijn. Wie een geldig recht krijgt om in Nederland te studeren, onderzoeken of werken, moet dat recht ook kunnen gebruiken. Als Nederland een verblijfstitel verleent, maar vervolgens de minimale consulaire ondersteuning weigert die nodig is om het land daadwerkelijk te bereiken, ondermijnt dat de rechtszekerheid. Rechten op papier zijn betekenisloos als de overheid ze niet uitvoerbaar maakt. • Het is een kleine, haalbare groep met grote impact. Het gaat om een afgebakende groep studenten, onderzoekers en werknemers met een beurs of contract, die hier zelfstandig kunnen rondkomen. Met relatief beperkte inspanning kan Nederland concreet handelen—zonder dat dit een open-einde-regeling wordt. Juist omdat het haalbaar is, is niets doen extra schrijnend. • Het is óók in het belang van Nederland. Universiteiten, kennisinstellingen en werkgevers verliezen talent en eerdere investeringen als Gazanen niet kunnen komen. En wie nu kennis en vaardigheden opdoet, kan later bijdragen aan herstel en wederopbouw. Dat is niet alleen menselijkheid, maar ook lange-termijn stabiliteit. “The failure to recognize the humanity of others is the greatest failure of all.”                                                  James Baldwin